Ook goede dingen komen tegelijkertijd
Met iedere stap die ze verder van huis liep, voelde ze het lichter worden, alsof er een last van haar schouders viel. Wat een verschil maakte dat.
Al lopende memoreerde ze dat hun tijd hier ook een beladen periode was geweest. Achteraf gezien hadden ze een groot risico genomen, het had hun relatie kunnen schaden maar ja, als het zo goed voelt om samen te zijn, dan kan je tien jaar wachten óf na een jaar gaan samenwonen.
Het risico zat in het ongrijpbare. Zij was net haar vader verloren, vlak nadat ze haar baan was kwijtgeraakt. Ze was nog herstellende van een burn-out, van alleenstaande kwam ze in een gezinssituatie.
De leerschool die het leven is, overspoelt je soms als een reuzegolf waarin je kopje onder gaat, met alle angstgevoelens die daarbij horen en waarin je uit alle macht probeert boven te komen, spartelend in blinde paniek.
Na verloop van tijd ebde het verdriet langzaam weg en ervoor in de plaats kwam berusting en de mooie herinneringen aan haar fijne, rijke jeugd. Bij tijd en wijle miste ze haar ouders heel erg. Dan stonden ineens de tranen in haar ogen; om niks, een gedachte, een foto.
Ze vond een nieuwe baan waarin ze krampachtig van start ging. Het ontslag was haar rauw op haar dak gevallen; ‘niet goed genoeg’ dreunde, bij haar nieuwe werkgever, nog lang na. Toch wist ze opnieuw de carrièreladder te betreden en greep de kans die zich voordeed, net nadat ze een jaar in dienst was. Ze groeide en deed het voorkomen alsof het beter ging. Nooit was ze er helemaal op haar gemak. Huis en baan, gevonden in de periode die je kon koppelen aan de staat van haar ‘zijn’. Ongetwijfeld was er een verband tussen het een en het ander.
De kinderen die klaar waren met hun middelbare school, vlogen uit naar steden ver weg van het dorp waar ze woonden.
De onrust die ze voelde, bracht ze voorzichtig ter sprake.
‘Dit is niet echt mijn huis. Het is waar ik woon.’
De opluchting dat ze samen hetzelfde ervaarden, was groot. Dit was immers een heel mooi huis. Wat wil je nog meer? ‘Het zijn maar stenen’, had haar vader ooit eens gezegd. Het was een van de weinige dingen waarin ze hem ongelijk gaf. Je huis is waar je thuiskomt. Ze gingen op zoek en vonden een plek waar het goed voelde.
Alsof het zo moest zijn, viel in dezelfde periode haar oog op een vacature die exact aansloot bij haar kennis en kunde. Vanaf het eerste telefonische contact was er een klik die werd bezegeld met een aanstelling.
Ook goede dingen komen tegelijkertijd.
Bijna was het zover. Dozen werden ingepakt. De ballast van het verleden schudde ze van haar af. Het verdriet over haar vader en het ontslag dat ze als een verschrikkelijke nederlaag had meegetorst, werd nu gedumpt op de vuilstort. De periode van rouw en herstel was zo goed als voltooid.
De opluchting was er daadwerkelijk.
En zo wandelde ze, in het heden, het verleden achterlatend, op weg naar een mooie toekomst.
Liever luisteren?
Mirjam mijmert 