Het water

Foto: Limburgtoday.nl


Alles dat in de weg staat, wordt nietsontziend en
met ongekende kracht weggeslagen en verwoest.

Het water stijgt tot ver boven de gevaarlijkste stand,
verzamelt en gedraagt zich als een bende die uitdaagt en oproept
tot samenscholing en zich niet langer laat tegenhouden,
de grens van het toelaatbare overschrijdend en met
stroomopwaarts en -afwaarts gaan het recht in eigen vaart neemt.

Alles dat in de weg staat, wordt nietsontziend en
met ongekende kracht weggeslagen en verwoest.
Het water beukt zich een vloedgang verder, voert bevrijdende manoeuvres uit
en stuwt met grote snelheid, op weg naar nog meer rampspoed.

Het water waarvan wij denken het te kunnen leiden en in te tomen,
bepaalt nog altijd zijn eigen koers.
Het water komt waar het wil.

Of het komt niet en zal dan net zo verwoestend zijn.

Liever luisteren?

Decor

Foto door Mabel Amber op Pexels.com


Hier gaat het om, dit zijn de geluksmomenten.

Het was alsof ik in een decor liep. De lucht was grijs, vol dikke wolken die waarschuwden dat er zomaar een bui zou vallen. De wind waaide behoorlijk, de zachte luchtstroom voelde prettig. Regelmatig keek ik naar boven om te checken of het droog zou blijven.
Het gras was groen, groener dan de dag ervoor toen ik daar ook liep. De bakstenen muren waren lichtergekleurd dan anders. De klaprozen nóg roder en vrolijker. Het water donkerder dan normaal.
Het was de lichtinval die veroorzaakte dat ik in mijn eigen vertrouwde omgeving rondliep alsof alles bewoog en ik stilstond. Het landschap dat werd opgelicht door die eigenaardige witte stralen zoals je ze ziet op schilderijen van oude meesters.
Alles trok voorbij.
Als een kind keek ik verwonderd rond; alsof ik daar voor het eerst liep. Ik leek me in een ander universum te begeven waar alles vrolijk en helder was. Opgenomen worden in de omgeving, een worden met jezelf. Zo’n alledaagse wandeling die totaal anders werd. Zo’n zeldzame ervaring waarvan je achteraf weet dat die je altijd bijblijft.
Net zoals die keer jaren geleden, op de rug van een kameel in de doodstille woestijn in Marokko, waar ik de zon zag ondergaan en het donker ervoor in de plaats kwam. Het is onmogelijk te beschrijven wat ik toen beleefde, een tocht zo duizelingwekkend mooi.
Hier gaat het om, dit zijn de geluksmomenten. Om te onthouden en te koesteren.
Die momenten moet je niet zoeken, die overkomen je.

Liever luisteren?

Gaan

foto: jeltedeboer.nl


Het laatste stukje wind mee was de beloning.

Het was magisch.
De afslag landinwaarts, op weg naar huis toen ik meer dan zestig kilometer had weggetrapt, voelde als een verademing. Het laatste stukje wind mee was de beloning. Trots dat ik eindelijk deze ronde helemaal had volbracht. Naast de prestatie, was het vooral een ervaring. Voor herhaling vatbaar.

De Ringvaart fietsen is meer dan alleen een prestatie. Je fietst een stuk trots. Het rondrijden van land dat ooit water was. Deze gemeente is ontstaan omdat het water, dat steeds meer land verwoestte, moest worden bedwongen. Deze gemeente is ontstaan door vakkundigheid, hoogstaande techniek en door het verrichten van rauwe, harde en smerige arbeid. Duizenden Polderjongens, (jonge)mannen komend uit heel Nederland, hebben meer dan 150 jaar geleden met alleen een schep in hun zwarte en eeltige handen, verblijvend in woon- en leefomstandigheden om van te huilen, waar in armoe en met ziekten de tering naar de nering werd gezet, een vaart gegraven zodat daarna de vier gemalen het water uit de drie meren konden leegpompen.

Met die ontstaansgeschiedenis in mijn achterhoofd reed ik ruim drie uur met het water aan de ene kant en de polder in alle verschijningsvormen aan de andere kant. Van iedere minuut heb ik genoten.
Het trage van de akkers en de weilanden met koeien en schapen, de bloemrijke natuur volop in bloei, het glimmende, wereldse van Schiphol, de huizen langs de dijk, de bootjes op het water.
De stilte in je hoofd omdat je alleen rijdt. De roes van het ritme waarin je de trappers laat rondgaan, de volmaakte eenheid tussen hoofd en lichaam. Alsof je in een andere dimensie raakt.
Voor mij was het een uitdaging. Lange einden door de polder rijden had ik al vaker gedaan. De wens om de verbindende ring te fietsen vormde zich geleidelijk. Steeds had ik de monumentale ronde uitgesteld. Te groot, te lang, teveel wind tegen. Op het fietsen van de Ringvaart moest ik mij mentaal voorbereiden.

Het was een mooie vrije dag. Beetje bewolkt, beetje fris en bijna windstil. Onverwacht zijn de omstandigheden zo gunstig dat ik alles liet vallen en besloot: vandaag gaat het gebeuren. Ik smeerde een broodje, vulde een fles met water en nam een appel mee voor onderweg. Zonder te weten hoe lang ik erover zou doen, stapte ik op de fiets en ging.

Liever luisteren?

Tegen alle verwachting in


Je weet namelijk nooit wat de nabije toekomst brengt.

Toch nog slecht weer. Het kwam een dag later dan voorspeld. Zo grijs als de lucht is, voelt het ook binnenin. Een beetje van alles is uiteindelijk van alles niks. De koude en natte start van dit jaar heeft ervoor gezorgd dat het grondwater in de hoger gelegen zandgrondgebieden weer op peil is. In de lagergelegen kleigrond waar ik me bevind, wordt het steeds meer een modderpoel.
Fijn is anders. Dat geldt ook voor gebroken weekenddagen met midden-op-de-dag-activiteiten. Liever heb ik ze eerder in de ochtend of laat in de middag.
Het is ook nooit goed; te weinig kunnen of mogen ondernemen leidend tot vervelens veel vrije tijd of een drukke agenda met vermoeiend weinig rustmomenten. Wat wil je nu echt? Is er überhaupt iets te kiezen of is dit onderdeel van datgene wat we ‘het leven’ noemen?
Je kan proberen het allemaal zo goed mogelijk te ordenen zodat het proces voor jou beheersbaar is. Dat doe je dan voor je eigen gemoedsrust. Je weet namelijk nooit wat de nabije toekomst brengt.
Zo dringt hier, geheel tegen alle verwachting in, opeens de zon door.
Wanneer ik in de tuin sta om de warmte en het licht te vangen, ruik en zie ik wat de regen ook bracht; de geur van nieuw leven te midden van overdadige bloemenpracht.

Liever luisteren?

De vriendin

Foto door cottonbro op Pexels.com


De vriendin straalde. Ze zag er fris en wakker uit.

Onlangs spraken wij er toevalligerwijs over; het was lang geleden dat we de vriendin van dochterlief hadden gezien. Zoals dat gaat wanneer kinderen uitvliegen naar hun studentenstad die voor beiden in een ander deel van Nederland ligt. Natuurlijk hadden dochter en vriendin elkaar regelmatig opgezocht. Jongeren zijn zo makkelijk, die stappen in de trein en reizen overal naartoe.
En nu bleek de vriendin van dochterlief óók dat weekend in haar ouderlijk huis te bivakkeren.
Een uur nadat dochterlief was thuisgekomen stapte ze op de fiets, de kans elkaar te zien moet je immers benutten en die tien minuten fietsen in de avond was een peulenschil.
Ergens midden in de nacht was ze thuisgekomen. Gek hoe dat werkt, zodra kinderen weer thuis zijn, switcht die ouderlijke waakstand automatisch om. Gelukkig heeft die stand een beperkt bereik en gaat het uit zodra de tas met spullen om weer naar de studentenkamer te vertrekken, over de schouder is geslagen.
’s Ochtends vertelde dochterlief dat haar allerliefste vriendin even langskwam, koffie en kletsen.
De vriendin straalde, ze zag er fris en wakker uit. Het was goed haar weer te zien.
Het snelle praten en denken, de manier hoe jongvolwassenen in de wereld staan en wat ze bezighoudt, het is een verademing te horen wat bij hen allemaal speelt.
Beiden serieus en beiden zielsgelukkig dat er weer een beetje leven in het leven komt.
De koffie werden er twee, de voorgenomen lunch op een terras met z’n tweeën werd een uitgebreide lunch in huis met z’n vijven. Broodjes, beleg, eitjes, jus d’orange; wonderbaarlijk wat je zomaar overal vandaan kan toveren.
Haar bezoek was de hoognodige oppepper op deze druilerige ochtend. Als de wervelwind die zij is, vertrok ze zoals ze was gekomen. Op weg naar haar volgende afspraak, ons huis rijkelijk gevuld met haar energie achterlatend.

Liever luisteren?

Fantasie en werkelijkheid


De bomen fluisteren en de vogels fluiten.

Hoe verder weg ik van de weg geraakte,
des te meer fluisterden de bomen mij toe.
“Maar hoe kan dat dan?” Vroeg ik.
“Jullie zijn bijna helemaal kaal.”
“Ach, je weet toch”, fluisterden ze,
“dat hoge bomen veel wind vangen.”

Terwijl ik op de zachte ondergrond loop, met het autogeraas in mijn linker- en vrolijke flierefluiters in mijn rechteroor, schiet ineens te binnen wat een vriend mij ooit zei.
“In Nederland is het nergens stil.” We zijn er zo al zo aan gewend dat het nauwelijks meer opvalt.
Rustig dwaal ik verder in deze oudheid waar minutenlang geen hond te bekennen is. De bomen fluisteren en de vogels fluiten. De beslotenheid van het bos dat ooit als eerste strandwal is gevormd en nu ingesloten ligt tussen wonen en werken, is een sprookjesomgeving waar je een andere dimensie bereikt en buiten de werkelijkheid lijkt te treden. Geestverruimend.
Het gevoel blijft bij me als ik naar huis fiets, de brug passeer en het betonnen fietspad bereik met het meanderend stroompje in weidelandschap. Daar zie ik zowel de zon als de maan aan de hemel. Staan die twee altijd recht tegenover elkaar? Nog in de betovering van het bos, kruis ik de drukke N-weg op weg naar de woonwijk, modern en ruim van opzet, ingericht op de toekomst. Het heeft iets hartelijks. De openheid straalt uit dat iedereen welkom is in het nu.
Met een schok constateer ik dat deze toegangsweg naar het heden, mij direct heeft losgerukt van het bosrijke verleden achter mij.
Twee totaal verschillende sferen op een afstand van nog geen twintig minuten fietsen.
Dat is net zo als binnen en buiten, drukte en stilte, beton en mos, fantasie en werkelijkheid.

Liever luisteren?

Machinerie

Foto door Pixabay op Pexels.com


Hoeveel gaat het jou opleveren als je mag doen en laten wat je wilt, als je de middelen hebt om te doen en laten wat je wilt.

En wat als het altijd zondag is? Als de benaming van de dag er niet meer toe doet omdat dagen in elkaar overvloeien, voor jou geen deadline meer geldt of een starttijd waarop alle systemen als vanzelfsprekend in werking treden en de radertjes van eenieder ineen scharnieren zodat de een de ander voort- of aandrijft.

Wat als je buiten werking bent gesteld. Je dienstjaren zitten erop of jij was aan vervanging toe. Misschien hebben ze een nieuw exemplaar op de kop getikt, die een veel luxer uitvoering bleek en jij was al de verbeterde versie van die daarvoor.
Wat als het nou eens heerlijk is dat je niet langer dat radertje bent en zelf bepaalt wat je allemaal laat wachten omdat je toch zeeën van tijd hebt?
Als je ondervindt dat waar de machinerie zich druk om maakt, minder relevant blijkt te zijn als je van de zijlijn toekijkt en merkt dat alles gewoon doordraait en dit in plaats van angst, opluchting schept.

Hoeveel gaat het jou opleveren als je mag doen en laten wat je wilt, als je de middelen hebt om te doen en laten wat je wilt.
Als in die zee van tijd een energiebom barst, die golven en stormen voortbrengt waarin jouw creativiteit eindelijk tot uitspatting komt waar het eerder bij borrelend wensdenken bleef omdat je onderdeel was van die continubeweging.

Zou je terugverlangen naar de tijd waarin jij je bijdrage leverde aan die beweging, omdat je daarin ook een stimulans vond, omdat je wordt uitgedaagd mee te gaan in de ontwikkeling die altijd in ontwikkeling is? Als je daarbuiten raakt, sta je misschien stil en zoals dat gaat met machinerie; die roest vast. Of heb je een plan en ben je erop voorbereid bezig te blijven?

Het lijkt mij heerlijk, dagen die in elkaar overvloeien alsof het altijd zondag is. De machine volledig geautomatiseerd op volle toeren laten draaien, zoals een wasmachine is voorgeprogrammeerd om het vuile werk op te knappen.
Dan trek ik me terug in mijn eigen machinekamer waar alles onophoudelijk staat te stampen en continu verbindingen produceert. Waarvan die ene bruikbaar blijkt in de volgende stap naar realisatie van dat verdergelegen doel.

Liever luisteren?

Containerbegrip


Het sprookje werd bewaarheid en dat op zich is een wonder.

Een klein levend wezen in jouw leven terwijl je nog nauwelijks je eigen leven hebt kunnen leven. Verantwoordelijkheid die eerder al eens werd genegeerd, met een uitkomst onmogelijk te dragen omdat je geen weet hebt waar of hoe te beginnen. Deels adolescent en grotendeels je bevindend in de puberale kosmos waarin alles mogelijk is totdat het onmogelijke zich voordoet.

Hebben ze stiekem de stille hoop gehad dat ze niet zou vallen? Dat iemand haar daar zou vinden, hun doodgewaande baby, in de metalen trommel als wieg waarin ze veilig opgeborgen lag, beschermd tegen de kou, gewikkeld in een gele plastic tas, hopend dat ze weer tot leven zou worden gewekt, omdat je altijd tegen beter weten in hoop blijft houden en wil geloven in het sprookje dat uiteindelijk alles goedkomt.

Het sprookje werd bewaarheid en dat op zich is een wonder; de vertelling die je niet verzint omdat de gedachte erachter te gruwelijk is om op te schrijven. Je van je kind ontdoen door het weg te gooien in een afvalcontainer; dit is de daad en het verhaal dat zij voor de rest van hun leven meedragen, hen zal tergen met de vraag waarom ze hiervoor hadden gekozen.
Zij, het kleine ding in de gele tas, heeft nog een heel leven voor zich.

Zij werd gevonden nadat ze was gestort en huilde om haar redder te waarschuwen dat de val haar niet had gebroken; integendeel, dat dit pas het begin was van een duizelingwekkende start.
Het valt nog te bezien hoe deze onverwachte wending en escapade uit dat wat tot mislukking gedoemd was, zich zal ontwikkelen. Blijft ze voor altijd gedumpt of wordt zij het containerbegrip van ongekende mogelijkheden als je op het juiste moment zwijgt of van je laat horen.

Liever luisteren?

Alsof de tijd had stilgestaan

Foto door Rachel Claire op Pexels.com

Het was een mooie rit geweest, vol fijne indrukken.

Op twee totaal verschillende tijdstippen exact hetzelfde tafereel zien, op een bijna geheel kale plek, is verbazingwekkend.
Ooit stond op die lege plek een in verval geraakte bungalow met een flink stuk grond eromheen. De woning is gesloopt en er komen maar liefst twee grote vrijstaande huizen voor terug.
Het slopen was in een mum van tijd gerealiseerd, net zoals de verkoop van de grond. Het zand dat tijd nodig heeft om in te klinken, was nog voor de winter gestort.
Nu het weer heel prettig is om door de polder te fietsen, kwam ik er onlangs voorbij. Er staat een tuinhuis. Zo’n zwartgelakt ding met houtkleurige omlijsting. Prachtig. De eigenaars hebben het rechts achter in de hoek geplaatst, tegen de erfafscheiding aan.
Daar kwam ik aangefietst uit het park. Nog een kleine drie kilometer, dan was ik thuis. Het was een mooie ontspannen rit geweest, vol fijne indrukken.
Er stonden stoelen voor het tuinhuis en er zaten en stonden mensen in de voorjaarszon. Dit waren zeker de toekomstige bewoners, die alvast van hun plekkie gingen genieten.
Een week later, andere fietsroute zelfde parkuitgang.
Het kavel ziet er precies hetzelfde uit. Het zand nog strak en onaangetast. Zelfs het plaatje met het tuinhuis, de stoelen en de mensen in de zon is identiek. Alsof je voor de gek wordt gehouden, je gaat bijna aan jezelf twijfelen of je dit echt al eerder hebt gezien. En terwijl ik doorrijd denk ik; afgelopen week is er van alles gebeurt op de hele wereld waarover wij ons druk maakten, maar op dit plekje heeft de tijd voor tenminste een week, stilgestaan.

Liever luisteren?

Zondagochtendstilte

Foto door Pixabay op Pexels.com

De stilte van zondagochtend als iedereen nog ligt te slapen. Dat is mijn moment.

Dit is mijn honderdste publicatie. Een mijlpaal waar ik trots op ben.

De stilte van zondagochtend als iedereen nog ligt te slapen. Dat is mijn moment.
De nieuwe nog helemaal lege dag starten in mijn tempo. Geen mens die dat onderbreekt of verstoort. Deze rust is een traktatie voor de geest. Laat ik al mijn gedachten vrij, kan van alles voorbijkomen.
Je hoeft niks. Je mag al die tijd stilzitten en naar buiten staren, zien hoe de zon hoger klimt of horen hoe de takken van de treurwilg voor dag en dauw gemoedelijk ruisen, haar uiteinden hangend in het water. Langzaam worden de ruimte en ik een geheel. Mijn eigen kleine wereld.
Het moment voor contemplatie of in mijn geval; mijmeringen. Een bijna kostbare tijdsbesteding in deze maatschappij waar iedere minuut telt, uren worden geschreven om te verantwoorden naar werkgever of subsidieverstrekker.
Geborgenheid. Dit moment van de dag ben ik weliswaar het liefst alleen in mijn bubbel, de wetenschap dat er straks anderen zijn die in deze huiskamer ook hun ruimte nemen, maakt het geborgen en vertrouwd. Dat je de dag samen mag delen is een luxe. Niets is vanzelfsprekend of zeker. Als je tijd mag besteden met degenen die voor jou belangrijk zijn, aan wie je wilt geven en van wie je ontvangt, ben je een geluksvogel. Als zij straks wakker zijn, is dit gouden moment voorbij.
Vangt de dag daadwerkelijk aan en verrijkt ook dat mijn gedachten en mijmeringen.
Verrijken zij mijn leven. ❤

Liever luisteren?