Fantasie en werkelijkheid


De bomen fluisteren en de vogels fluiten.

Hoe verder weg ik van de weg geraakte,
des te meer fluisterden de bomen mij toe.
“Maar hoe kan dat dan?” Vroeg ik.
“Jullie zijn bijna helemaal kaal.”
“Ach, je weet toch”, fluisterden ze,
“dat hoge bomen veel wind vangen.”

Terwijl ik op de zachte ondergrond loop, met het autogeraas in mijn linker- en vrolijke flierefluiters in mijn rechteroor, schiet ineens te binnen wat een vriend mij ooit zei.
“In Nederland is het nergens stil.” We zijn er zo al zo aan gewend dat het nauwelijks meer opvalt.
Rustig dwaal ik verder in deze oudheid waar minutenlang geen hond te bekennen is. De bomen fluisteren en de vogels fluiten. De beslotenheid van het bos dat ooit als eerste strandwal is gevormd en nu ingesloten ligt tussen wonen en werken, is een sprookjesomgeving waar je een andere dimensie bereikt en buiten de werkelijkheid lijkt te treden. Geestverruimend.
Het gevoel blijft bij me als ik naar huis fiets, de brug passeer en het betonnen fietspad bereik met het meanderend stroompje in weidelandschap. Daar zie ik zowel de zon als de maan aan de hemel. Staan die twee altijd recht tegenover elkaar? Nog in de betovering van het bos, kruis ik de drukke N-weg op weg naar de woonwijk, modern en ruim van opzet, ingericht op de toekomst. Het heeft iets hartelijks. De openheid straalt uit dat iedereen welkom is in het nu.
Met een schok constateer ik dat deze toegangsweg naar het heden, mij direct heeft losgerukt van het bosrijke verleden achter mij.
Twee totaal verschillende sferen op een afstand van nog geen twintig minuten fietsen.
Dat is net zo als binnen en buiten, drukte en stilte, beton en mos, fantasie en werkelijkheid.

Liever luisteren?

Machinerie

Foto door Pixabay op Pexels.com


Hoeveel gaat het jou opleveren als je mag doen en laten wat je wilt, als je de middelen hebt om te doen en laten wat je wilt.

En wat als het altijd zondag is? Als de benaming van de dag er niet meer toe doet omdat dagen in elkaar overvloeien, voor jou geen deadline meer geldt of een starttijd waarop alle systemen als vanzelfsprekend in werking treden en de radertjes van eenieder ineen scharnieren zodat de een de ander voort- of aandrijft.

Wat als je buiten werking bent gesteld. Je dienstjaren zitten erop of jij was aan vervanging toe. Misschien hebben ze een nieuw exemplaar op de kop getikt, die een veel luxer uitvoering bleek en jij was al de verbeterde versie van die daarvoor.
Wat als het nou eens heerlijk is dat je niet langer dat radertje bent en zelf bepaalt wat je allemaal laat wachten omdat je toch zeeën van tijd hebt?
Als je ondervindt dat waar de machinerie zich druk om maakt, minder relevant blijkt te zijn als je van de zijlijn toekijkt en merkt dat alles gewoon doordraait en dit in plaats van angst, opluchting schept.

Hoeveel gaat het jou opleveren als je mag doen en laten wat je wilt, als je de middelen hebt om te doen en laten wat je wilt.
Als in die zee van tijd een energiebom barst, die golven en stormen voortbrengt waarin jouw creativiteit eindelijk tot uitspatting komt waar het eerder bij borrelend wensdenken bleef omdat je onderdeel was van die continubeweging.

Zou je terugverlangen naar de tijd waarin jij je bijdrage leverde aan die beweging, omdat je daarin ook een stimulans vond, omdat je wordt uitgedaagd mee te gaan in de ontwikkeling die altijd in ontwikkeling is? Als je daarbuiten raakt, sta je misschien stil en zoals dat gaat met machinerie; die roest vast. Of heb je een plan en ben je erop voorbereid bezig te blijven?

Het lijkt mij heerlijk, dagen die in elkaar overvloeien alsof het altijd zondag is. De machine volledig geautomatiseerd op volle toeren laten draaien, zoals een wasmachine is voorgeprogrammeerd om het vuile werk op te knappen.
Dan trek ik me terug in mijn eigen machinekamer waar alles onophoudelijk staat te stampen en continu verbindingen produceert. Waarvan die ene bruikbaar blijkt in de volgende stap naar realisatie van dat verdergelegen doel.

Liever luisteren?

Containerbegrip


Het sprookje werd bewaarheid en dat op zich is een wonder.

Een klein levend wezen in jouw leven terwijl je nog nauwelijks je eigen leven hebt kunnen leven. Verantwoordelijkheid die eerder al eens werd genegeerd, met een uitkomst onmogelijk te dragen omdat je geen weet hebt waar of hoe te beginnen. Deels adolescent en grotendeels je bevindend in de puberale kosmos waarin alles mogelijk is totdat het onmogelijke zich voordoet.

Hebben ze stiekem de stille hoop gehad dat ze niet zou vallen? Dat iemand haar daar zou vinden, hun doodgewaande baby, in de metalen trommel als wieg waarin ze veilig opgeborgen lag, beschermd tegen de kou, gewikkeld in een gele plastic tas, hopend dat ze weer tot leven zou worden gewekt, omdat je altijd tegen beter weten in hoop blijft houden en wil geloven in het sprookje dat uiteindelijk alles goedkomt.

Het sprookje werd bewaarheid en dat op zich is een wonder; de vertelling die je niet verzint omdat de gedachte erachter te gruwelijk is om op te schrijven. Je van je kind ontdoen door het weg te gooien in een afvalcontainer; dit is de daad en het verhaal dat zij voor de rest van hun leven meedragen, hen zal tergen met de vraag waarom ze hiervoor hadden gekozen.
Zij, het kleine ding in de gele tas, heeft nog een heel leven voor zich.

Zij werd gevonden nadat ze was gestort en huilde om haar redder te waarschuwen dat de val haar niet had gebroken; integendeel, dat dit pas het begin was van een duizelingwekkende start.
Het valt nog te bezien hoe deze onverwachte wending en escapade uit dat wat tot mislukking gedoemd was, zich zal ontwikkelen. Blijft ze voor altijd gedumpt of wordt zij het containerbegrip van ongekende mogelijkheden als je op het juiste moment zwijgt of van je laat horen.

Liever luisteren?

Alsof de tijd had stilgestaan

Foto door Rachel Claire op Pexels.com

Het was een mooie rit geweest, vol fijne indrukken.

Op twee totaal verschillende tijdstippen exact hetzelfde tafereel zien, op een bijna geheel kale plek, is verbazingwekkend.
Ooit stond op die lege plek een in verval geraakte bungalow met een flink stuk grond eromheen. De woning is gesloopt en er komen maar liefst twee grote vrijstaande huizen voor terug.
Het slopen was in een mum van tijd gerealiseerd, net zoals de verkoop van de grond. Het zand dat tijd nodig heeft om in te klinken, was nog voor de winter gestort.
Nu het weer heel prettig is om door de polder te fietsen, kwam ik er onlangs voorbij. Er staat een tuinhuis. Zo’n zwartgelakt ding met houtkleurige omlijsting. Prachtig. De eigenaars hebben het rechts achter in de hoek geplaatst, tegen de erfafscheiding aan.
Daar kwam ik aangefietst uit het park. Nog een kleine drie kilometer, dan was ik thuis. Het was een mooie ontspannen rit geweest, vol fijne indrukken.
Er stonden stoelen voor het tuinhuis en er zaten en stonden mensen in de voorjaarszon. Dit waren zeker de toekomstige bewoners, die alvast van hun plekkie gingen genieten.
Een week later, andere fietsroute zelfde parkuitgang.
Het kavel ziet er precies hetzelfde uit. Het zand nog strak en onaangetast. Zelfs het plaatje met het tuinhuis, de stoelen en de mensen in de zon is identiek. Alsof je voor de gek wordt gehouden, je gaat bijna aan jezelf twijfelen of je dit echt al eerder hebt gezien. En terwijl ik doorrijd denk ik; afgelopen week is er van alles gebeurt op de hele wereld waarover wij ons druk maakten, maar op dit plekje heeft de tijd voor tenminste een week, stilgestaan.

Liever luisteren?

Zondagochtendstilte

Foto door Pixabay op Pexels.com

De stilte van zondagochtend als iedereen nog ligt te slapen. Dat is mijn moment.

Dit is mijn honderdste publicatie. Een mijlpaal waar ik trots op ben.

De stilte van zondagochtend als iedereen nog ligt te slapen. Dat is mijn moment.
De nieuwe nog helemaal lege dag starten in mijn tempo. Geen mens die dat onderbreekt of verstoort. Deze rust is een traktatie voor de geest. Laat ik al mijn gedachten vrij, kan van alles voorbijkomen.
Je hoeft niks. Je mag al die tijd stilzitten en naar buiten staren, zien hoe de zon hoger klimt of horen hoe de takken van de treurwilg voor dag en dauw gemoedelijk ruisen, haar uiteinden hangend in het water. Langzaam worden de ruimte en ik een geheel. Mijn eigen kleine wereld.
Het moment voor contemplatie of in mijn geval; mijmeringen. Een bijna kostbare tijdsbesteding in deze maatschappij waar iedere minuut telt, uren worden geschreven om te verantwoorden naar werkgever of subsidieverstrekker.
Geborgenheid. Dit moment van de dag ben ik weliswaar het liefst alleen in mijn bubbel, de wetenschap dat er straks anderen zijn die in deze huiskamer ook hun ruimte nemen, maakt het geborgen en vertrouwd. Dat je de dag samen mag delen is een luxe. Niets is vanzelfsprekend of zeker. Als je tijd mag besteden met degenen die voor jou belangrijk zijn, aan wie je wilt geven en van wie je ontvangt, ben je een geluksvogel. Als zij straks wakker zijn, is dit gouden moment voorbij.
Vangt de dag daadwerkelijk aan en verrijkt ook dat mijn gedachten en mijmeringen.
Verrijken zij mijn leven. ❤

Liever luisteren?

Wortelen

Totdat je hebt gevonden wat je zoekt
zal de wortel aan de oppervlakte blijven
om je makkelijk te kunnen verplaatsen.
Je deed het leuk met wat schaduwkanten
omdat je weet dat jouw plek elders is.
Je laat je meeslepen en neerzetten
om ergens te kunnen aarden.

Zodra je vaste grond onder je voeten voelt
weet je dat je jouw plek hebt gevonden.
Je gaat wortelen, enthousiast vertakken,
breder en dieper.
Dan voel je het eindelijk stromen,
kom je krachtig en trots tot volle bloei.

Liever luisteren?

Foto door Daniel Watson op Pexels.com

Planeet Aarde

En wat als planeet Aarde met oerkracht terugslaat om wat haar in sneltreinvaart wordt afgenomen? Wat als de natuur de mens wil laten weten hoe het voelt als je longen zijn aangetast?
Waarom denk ik dat er een parallel is tussen het verwoesten van oeroude regenwouden in het Amazonegebied (de longen van de planeet) en het hechten van virusdeeltjes aan onze longen?
Ben ik wegens langdurig thuiswerken het spoor bijster of juist op het goede spoor beland?
Stel dat de natuur hard ingrijpt omdat wij, mensen, willens en wetens ecosystemen blijven verwoesten. Is dat een gekke gedachte? Toen de pandemie net was uitgebroken, hoorde ik dit soort geluiden wel eens.
Wie weet wil de natuur ons nog veel langer blijven infecteren met mutaties van dit virus die ontstaan met dezelfde snelheid waarmee wij de natuur vernietigen.
Wie weet is de natuur in staat om nog harder toe te slaan als het moet. Natuur heeft geen letterlijke stem, maar deze planeet heeft het uiteindelijk voor het zeggen.
Vooralsnog lijkt de natuur af te dwingen het allemaal dichterbij huis te zoeken, het leven in rustiger tempo te aanvaarden, momenten van bezinning in te lassen en vooral minder te consumeren.
Alsof de planeet vraagt het eenvoudig te houden, in evenwicht met alle andere vormen van leven die de Aarde bewoonbaar maken.
En weet je; met mijn huis, auto, baan en bestedingen in diverse categorieën, ben ik net zo hard medeverantwoordelijk voor de verwoesting.
Laat ik dan in ieder geval proberen bewust te blijven van de impact op de natuur bij datgene wat ik doe of laat. En nog beter: ernaar te handelen.

Liever luisteren?

Foto door Pixabay op Pexels.com

Verwachtingen

Zoals je kan worden meegesleept
in emoties en verwachtingen die
je aan jezelf oplegt
een molensteen om je nek
kunnen worden zodat het voelt
alsof je verzuipt onder torenhoge
verwachtingen op een berg
die je nog nauwelijks hebt beklommen
en waar ook alweer een doelstelling
ligt om de top te bereiken
terwijl je alleen een
wandeling wilde maken om
de spanning die je in je schouders
voelt te laten wegstromen
met de wind die meewaait
alle kanten op zodat je het volgende
moment alweer in lachen kan uitbarsten
omdat je wordt getroost met de juiste
woorden die alleen kunnen worden gezegd
door degene die begrijpt waarom je daar
zo mee zit omdat ze luistert en aanhoort
en weet dat verandering moeilijk is
opnieuw en steeds die schouder biedt
die jou de steun geeft te
bereiken wat je wilt.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Donker

De nog inktzwarte ochtend was teleurstellend.
‘Alsof het van de een op andere dag ’s ochtends licht is. Zoiets gaat geleidelijk. Of getijdelijk’.
De hele week leek in donker gehuld. Er was ook zo weinig opbeurends om de zwaarte te verlichten.
Typisch januari. Dit jaar met een extra randje eromheen. Volgende week is het weer anders. Ietsiepietsie eerder daglicht. Ietsiepietsie later invallende duisternis.
Vol ongeduld uitkijkend naar lange dagen vol zonlicht, vrolijkheid en de schier oneindige mogelijkheden die dat soort dagen lijkt te bevatten.
‘Was het maar zover’, mijmerde ze tijdens haar ochtendwandeling.
Bovenaan de stenen trap werd ze verrast door een goudgekleurde horizon, haar toefluisterend dat die wens op korte termijn zou worden vervuld.

Liever luisteren?

Eindejaarsbrief 2020

Beste gene,

Getwijfeld heb ik om een eindejaarsbrief te schrijven. Zou het enig verschil maken als ook ik zou bevestigen dat dit een heel gek jaar is geweest? Dat weet iedereen immers toch al? Het coronavirus heeft in zijn tournee over de wereld werkelijk ieder land bereikt. Slechts de hoop dat het in 2021 daadwerkelijk beter wordt, kan ik uitspreken. Zoals overigens ook al vele anderen hebben gedaan.
Overal ter wereld ligt dreiging op de loer. Zelfs van de grootste dreiging (Trump) blijven we last houden met de instandhouding van zijn mythe dat grootschalige stemfraude heeft plaatsgevonden. Zouden Amerikanen beseffen dat de rest van de wereld inmiddels meewarig het hoofd schudt?
Mijn hoop is gevestigd op de regering Biden vanwege de samenstelling van zijn kabinet.
Waarom ik het belangrijk vind dat het in de Verenigde Staten van Amerika goed gaat? Omdat ik de dreiging uit China met zijn Nieuwe Zijderoute bijzonder eng vindt. De Nieuwe Zijderoute bestaat uit een netwerk voor weg- en spoorvervoer, havens etc. Deze ontwikkeling sluit aan bij China’s strategie om een handelsnetwerk te creëren waarbij zij de centrale positie innemen. Een gevaarlijke onderneming die zich op hoge snelheid voltrekt. Verbaasd las ik dit jaar over (armlastige) Europese landen die havens verkochten. De uitverkoop is begonnen. Mij is onduidelijk hoe (hard) de Europese Gemeenschap hiertegen optreedt. Als je van mening bent dat het allemaal wel meevalt, denk dan nog even terug aan de langdurige protesten in Hong Kong, de voormalige Britse kolonie, die een grote mate van autonomie zou behouden. Wat is daarvan overgebleven? Of wat dacht je van Afrika waar de Chinezen in menig land de bodem ontdoet van haar waardevolle schatten? Handig voor de wereldhandel als zij alle cruciale grondstoffen in handen hebben en die kunnen verschepen op een volledig door hen gecontroleerde route. Als je nu al problemen hebt met je beperkte vrijheid, koester dan vooral wat je hebt. Met een groeiende invloed van China zal het er echt niet beter op worden.
Ik vind het geen fijne mogendheid. Punt.
Is Europa dan het Hof van Eden? Nou, nee. Het lijkt altijd net alsof er binnen de EG veel wordt onderhandeld en weinig bereikt. De ruk naar (extreem) rechts is op zijn zachtst gezegd verontrustend. Verkregen rechten zoals het recht op abortus of gelijke behandeling van LHBTIQAPC-mensen (wat? Lesbisch, Homoseksueel, Biseksueel, Transgender, Intersekse conditie, Queer, Aseksueel, Panseksueel en Cisgender) worden links en rechts ingeperkt, de rechterlijke macht die in landen als Hongarije en Polen steeds verder wordt beknot, de idiote oproep om vrouwen te laten baren alsof het broedmachines zijn; we zien het en treden er niet tegenop. Zolang het de grote massa niet raakt, zal niemand zijn vingers eraan willen branden. We deden immers ook niks tegen de branden in vluchtelingenkampen op Lesbos, in Bosnië en Libanon. Kortom, het is een zooitje.
Komt het ooit nog goed?
Als je het vanuit astrologisch perspectief benadert, zou dat best nog wel eens kunnen lukken. Immers, op 21 december vond de conjunctie plaats tussen Jupiter en Saturnus en luidde daarmee het tijdperk Waterman in. Jawel, The Age of Aquarius is gestart (laten we daar een nummer over schrijven) en verandering hangt in de lucht. En dat maar liefst voor een periode van 20 jaar. Het wordt allemaal wat losser, er is meer mogelijk.
Leek me een leuke boodschap om mee te geven zo aan het einde van dit rampzalige jaar.
Of ik erin geloof? Laten we het erop houden dat ik het graag wil geloven.

Een mooi, gezond, kritisch, succesvol en vooral liefdevol 2021 gewenst.
Liefs,
Mirjam Noach

Liever luisteren?