Gelukkig met weinig

Foto: Mirjam Noach


Haar wandeltempo lag laag, je zou het snel slenteren kunnen noemen.

De duinen zijn veel dichterbij dan ze dacht. Eindelijk kan ze daar urenlang rondstruinen zonder dat afstand een drempel is.
Ze bewaren geheimen, de duinen. Dat voel je, als je de tijd neemt om goed te kijken en te voelen waar je je begeeft. Wild en ruig, onverschrokken liggen ze daar en geen zee te hoog of storm te hard. De duinen zijn onze oeroude poortwachters tussen zee en land.

Parallel

Foto door Pixabay op Pexels.com

Ik zag de parallel met de menselijke opbouw,
het omhulsel waar in de loop van het ontstaan de bloedbaan, spieren en organen op elkaar zijn afgestemd

De woning met de kale muren en de grijze betonnen grond.
Leidingen van diverse aard tonen zich open en bloot aan de toekomstige bewoner.
Het huis is in opbouw; verbindingen tussen systemen worden gelegd en aangesloten tot een functionerend op elkaar afgestemd geheel.
Wanden en vloer worden bekleed, laag na laag aangebracht.
Het wordt er warm en leefbaar.

De wandeling

Foto door Jeffrey Czum op Pexels.com


Ook goede dingen komen tegelijkertijd

Met iedere stap die ze verder van huis liep, voelde ze het lichter worden, alsof er een last van haar schouders viel. Wat een verschil maakte dat.
Al lopende memoreerde ze dat hun tijd hier ook een beladen periode was geweest. Achteraf gezien hadden ze een groot risico genomen, het had hun relatie kunnen schaden maar ja, als het zo goed voelt om samen te zijn, dan kan je tien jaar wachten óf na een jaar gaan samenwonen.

Gili Trawangan

Foto door Flo Dahm op Pexels.com


De onschuld van het tafereel deed mij al het andere vergeten.

Het was moeilijk de slaap te vatten. Wild en traag draaiend tikten de minuten voorbij in de onuitputtelijke stroom over van alles en nog wat.
De gedachte aan slapen dreef een herinnering naar de oppervlakte.
De onschuld van het tafereel deed mij al het andere vergeten.

Vurige zaligheid

Foto door Cameron Yartz op Pexels.com


Totdat de dagelijkse gang van zaken weer de overhand neemt en we ons laten regeren door onze kop, is er dat ene moment van vurige zaligheid.

Heb jij dat wel eens, dat je volstrekt onverwacht in aangename verrassing raakt bij de zachtheid van de huid die je zo goed kent, die je al zolang liefhebt.
En toch, soms, wanneer je in totale onbevangenheid verkeert, is die aanraking meer dan een streling of liefkozing. Dat je opnieuw beseft hoe bijzonder het is de zinnelijkheid te ervaren en voelt hoe intens liefhebben kan zijn.

Ouder en wijzer

Foto door Pixabay op Pexels.com


Nu kon ze luisteren naar jongere generaties, hun worstelingen aanhoren en begrijpen waarmee ze te maken hadden.

Warm weldadig douchewater stroomde over haar lichaam. Het ontspande en kalmeerde onrustige gedachten die heen en weer schoten. Met haar armen gevouwen, een over haar buik en de ander gekruist over haar borst, volgde ze de stralen glijdend van haar arm naar haar vingers.
Zo leek die hand jonger, meer als dat van een kind, nog een beetje zacht en bollig zonder fijne lijntjes.

Yuletide

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com


Als het je gegeven is om in gezamenlijkheid met eten en drinken te vieren dat de korte dagen en de donkere periode achter je liggen, dan doe ik graag mee.

Kerstmis is niet echt per se mijn favoriete tijd van het jaar. Teveel verplichtingen en te commercieel.
Bovendien heb ik niks met enig geloof, de geboorte van Jezus wordt door miljoenen maar altijd bewust, zonder mij gevierd.

De stem van mijn vader


De klank van zijn stem lijkt weg en toch, als ik focus hoor ik hem in mijn verbeelding praten.

Mijn vaders stem, het is al bijna zeven jaar geleden dat ik die voor het laatst hoorde. Op de allerlaatste dag van zijn aardse bestaan klonk hij weer net zo krachtig als ooit daarvoor; de trotse man die het leven ten volle had geleefd. Hij was een vechter, een overlever. Klein van stuk met grote mond, dát was mijn vader. Hij was de man die bij binnenkomst alle ogen op hem gericht wist.

Zonder schuldgevoel


Dit was het eerste moment van rust in hun verder doldwaze week, die volgde op een al wat langere spannende periode.

De hele zondag was het naargeestig weer en buiten was het akelig stil op straat. Die ochtend regende het pijpenstelen uit de loodgrijze wolken. Dit was eerder een goede reden om de hele dag in bed te blijven in plaats van vrolijk en vol goede zin aan de slag te gaan.