Het laatste vliegtuig

 

De dag dat ik het laatste vliegtuig zag,
was in maart van dit jaar.
We liepen buiten, het weer guurder dan voorspeld
en spraken over de schoolprestaties van zoonlief.
Normaal zouden wij op dat tijdstip vergaderen
of nadenken over gewichtige zaken.
Alle dagen liepen wij – samen, met elkaar.
Kinderen speelden buiten
fietsers kwamen voorbij
alsof alles gewoon en vredig was,
tot het laatste vliegtuig in de lucht
Het tegendeel bewees.

20-03 Het laatste vliegtuig Vliegtuig - tekst + foto HV

Met dank aan Hans Verhoog voor de toestemming en het gebruik van zijn foto.

Volbracht

De wind is veel feller
buiten is het blauw en koud.
Waarheen stappen mijn voeten
pratend in mezelf kies ik een richting,
guur of snijdend
pijnlijk is het bijna.
Om de hoek snijdt het verder
de voeten gaan, vooruit dan maar
het pad op naar boven.
Toch al tegendraads nog een extra bocht erbij.
Pad en fietspad zo langs elkaar
denderende honden botsen alles omver.
De polder staat onder water,
in de zomer een mooie muggenplaag.
Het pad is goed begaanbaar en kaal langszij
verscholen voor de wind eromheen.
De voeten stappen verder in een spontane cadans
de rug in de wind, de capuchon over de oren.
Verder gaan we, veel verder
omdat de voeten het willen
omdat het hoofd rust krijgt.
Niks uitwaaien, uitlopen.
Over het gras van de opgeworpen wal
anders dan de vorige keer.
Hier kon ik rechtdoor
Ja! Zie je wel, heb vertrouwen
ook als straks de wind weer snijdt.
De brug over, je bent groot en licht.
De veters aansnoeren, een hernieuwde start.
Eindelijk weet je het doel van de voeten
nu begrijp je de stappen die moesten gezet.
Nog even verder de laatste afbuiging
de handen gespreid, de wind stroomt
aangenaam tussen de vingers.
Het is milder geworden, het gure is eraf.
De ronde is voltooid, langer en verder dan gedacht

eindelijk iets volbracht.

IMG-20200225-WA0000

Vandaag wordt de liefde bejubeld

Liefde is intens, wegen die je nooit eerder had verkend
ben je bereid te betreden, soms met onvoorziene afloop.
De liefde is mooi, doch zelden zo rooskleurig
als het ideale plaatje, gekleurd in het moment
van onbezorgdheid en vol van idealen.
Oog hebben voor elkaar en naar elkaar luisteren,
inleven en proberen te voelen wat de ander bedoelt,
verlangen en hunkering naar degene met wie jij jou wil delen.

Liefde is complex, daarom vraagt ze zoveel aandacht.
De mens kan al nauwelijks met zichzelf overweg,
hoe dat te doen met z’n tweeën?
Met ieders koppigheid, eigengereidheid
en de wil om je eigen zin door te drijven.
Liefde staat toe te vergeven
als je in staat bent het onwenselijke te draaien.
De liefde is mild in haar oordeel,
totdat ze snoeihard is, wanneer je grens is bereikt.
Liefde – bij uitstek, is egoïstisch.

Als je jouw liefde hebt gevonden,
besef dan hoe bijzonder dat is.
In deze wereld vol mensen
op zoek naar liefde; De Liefde.

♥♥♥

Beste gene,

Het is alweer een tijd geleden dat we elkaar echt spraken of schreven.
Hoe gaat het? Is het koud bij jullie of ook zo’n milde winter? Het lijkt meer op een vroeg voorjaar en gaan we over van vier naar drie seizoenen. Biedt wel inspiratie voor nieuwe kunst en kunnen we altijd refereren aan de oorspronkelijke muziek van Vivaldi uit de tijd dat….
Tja wat speelt er zoal: Auschwitzherdenking, Coronavirus, stakende leraren, een vredesplan aangekondigd als de ‘deal van de eeuw’ terwijl er volgens mij voor een partij weinig goeds aan is. Toegegeven, Trump verloochent zijn afkomst niet en heeft hiermee bewezen altijd een sjacheraar te blijven. Iets met dubbeltje en kwartje, maar dat is ook alweer zo gedateerd, begrijpt überhaupt iemand die uitdrukking nog? Enfin, kwesties op wereldniveau; wat moeten we ermee? Kunnen wij er iets aan doen? De Britten gaan uit de EU, lang leve het Verenigd Koninkrijk. Ze hebben de stap gezet en mogen in de komende jaren de consequenties ervan ondervinden. Boris Johnson en Nigel Farage; ofwel ze zijn gepest ofwel ze waren de pestkoppen. Mij is altijd geleerd dat de som der delen groter is dan het geheel; tenslotte heeft ieder een specialiteit waar je als groep je voordeel mee kunt doen, maar ook dat is een stokoud principe en in de wereld van vandaag waar ieder bezig is zichzelf te redden omdat de rest en de staatsvoorzieningen langzaam omvallen, is het misschien ook wel beter om slechts op je zelf te vertrouwen.

Hier gaat alles goed. Weinig om over te klagen.
Laat je snel iets van je horen?

Liefs,
Mirjam

Bijna….Jaareinde

Het is 27 december, nog een paar dagen en dan is 2019 voorbij.
Dat betekent ook dat het nog maar een paar dagen duurt voordat een nieuw, vers jaar van start gaat.
Al vlot nadat de eerste minuten van 2019 waren verstreken, voelde ik dat het heel anders dan 2018 zou worden. Dát was mijn jaar. Een aaneenschakeling van hoogtepunten.
Omdat de kans gering is dat het twee jaar achter elkaar geweldig is, hield ik er rekening mee dat 2019 kon tegenvallen. Verwachtingsmanagement.

Toen ik over dit jaar aan het nadenken was, kwam ‘krampachtig’ in me op. Het hele jaar in dat woord samengevat. Er gebeurde van alles en dat alles kostte veel moeite en de uitkomst viel een aantal keer flink tegen. De investering was groot, de opbrengst minimaal. Het zat erin en kwam er slechts ten dele uit.
Een verlies op persoonlijk vlak en de impact daarvan, blijf ik voor me uitschuiven zodat het nooit echt wordt en een soort status quo oplevert waarin het gebeurde nooit heeft plaatsgevonden. Gestreden strijd waar geen winnaars waren.
Verkrampt. Niks stroomde en het was hard werken iets gedaan te krijgen.

Ha, en dan 2020! Een nieuw decennium, startend met het jaar waar ik zóveel zin in heb. Het jaar waarvan ik nu al vrolijk word en in het teken lijkt te staan van zonneschijn en vreugde. Het jaar waarvan ik weet dat de start van de rest van mijn leven gaat aanvangen. Waarin bezegeling plaatsvindt van wat en wie mij het liefste is. Het jaar waarin de liefde hoogtij viert.
Het jaar waarin ik ga bouwen aan de toekomst. Waar het wél stroomt en waar de verkramping achterwege blijft. Omdat na bezinning de weg is vrijgemaakt om het allemaal iets minder serieus te nemen. Omdat ik een manier ga vinden, door die ene zin die iemand hoogstwaarschijnlijk achteloos zegt, of die ik tegenkom in een boek, waardoor het wél lukt.
Omdat ik, meer dan de afgelopen twee jaar, mezelf mag zijn zonder op zoek te gaan naar iets anders of te moeten voldoen aan prestaties die een bepaalde verwachting in zich dragen.

En ik laat me meevoeren, geen idee waar naartoe, maar ik sta ervoor open. Ik ga weer kijken en onder de indruk zijn, er komt weer inspiratie en daaruit voortvloeiend woorden, die – achter elkaar gezet, zich moeiteloos tot een zin, alinea, gedicht of tekst vormen.
Ik heb zo’n zin in 2020 dat ik het krampachtige van 2019 al bijna ben vergeten.

Bijna. Zonder voorbij te gaan aan, door nog even stil te staan bij….
En dan te beseffen dat wat ooit was, nooit meer terugkomt.

Ik wens jullie een gezond en gelukkig 2020.

Alle liefs,
Mirjam Noach ♥♥♥

Polderdichter!

Op de kortste dag van het jaar publiceer ik mijn allerlaatste gedicht als Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019. Twee jaar lang heb ik dit ambt mogen uitoefenen. Met veel plezier en naar beste vermogen heb ik er invulling aan gegeven. Iedereen die haar of zijn steentje heeft bijgedragen (posters, kaarten, het gedicht op straat, foto’s, opnames, voordrachten, interviews en persberichten): bedankt! Er heeft zich een mooie collectie aan materiaal gevormd.

Haarlemmermeer verdient een Polderdichter. Deze gemeente is er een van uitersten: geschiedenis en vooruitgang komen hier bij elkaar. Genoeg om in een gedicht te vatten.

Met liefde,
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

IMG-20180131- Polderdichter

Polderdichter Haarlemmermeer

Daar stond ik,
Vol trots en ongeloof;
de eerste Polderdichter Haarlemmermeer
We gingen van start, wat een eer.
Zoveel meegemaakt, samengevat in zestien gedichten
waarmee ik Haarlemmermeer mocht verlichten.
Daar lag ik, op straat en stond ik, aan het strand
Typte ik op het groenfestival mijn vingers blauw,
schreven we theequotes samen met jou.
We vierden met elkaar
de eenwording begin dit jaar.
Meneer Hoes werd mevrouw Schuurmans
opnieuw was daar een mooie kans
om de polder te roemen –
diens schoonheid te benoemen.
Tot slot bleek het allemaal te draaien om Zij / Hij
en bleek er zomaar een periode voorbij.

Twee jaar lang
Mocht ik jullie Polderdichter zijn.
Wat was het mooi, wat was het fijn.

 
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

Onwerkelijk

Hoe onwerkelijk is het, verder te gaan zonder je vrouw, je liefde.
Hoe onwerkelijk is het je moeder te moeten missen.

Wij zullen rouwen voor jullie en we prevelen woorden dat ze zoveel heeft betekend, dat we haar gaan missen, we jullie steun wensen, dat er een gat is geslagen, dat het oneerlijk is.

En jullie zullen bedeesd en beleefd ‘Dank je wel’ zeggen.
En dan begint het pas. Als je thuiskomt en de plek die zij innam daadwerkelijk leeg is.

Het is niet voor te stellen hoe dat zal zijn, omdat je het nog nooit op deze manier hebt meegemaakt.
De herinneringen die jullie zullen delen, nu en vooral later, als ze onverwacht opkomen.
Wat was ze leuk, lief, goed, mooi en kritisch en dan heb ik het nog niet eens over haar humor gehad.

Ik had jullie nog tonnen aan nieuwe herinneringen gewenst.
Omdat jullie zo goed waren samen, omdat ze zo mooi, lief, leuk en kritisch was.
Omdat we zo onwijs gelachen hebben.
Omdat ik besef hoe enorm jullie en ik haar gaan missen.

4-10 Kaarsje Paulien