Ouder en wijzer

Foto door Pixabay op Pexels.com


Nu kon ze luisteren naar jongere generaties, hun worstelingen aanhoren en begrijpen waarmee ze te maken hadden.

Warm weldadig douchewater stroomde over haar lichaam. Het ontspande en kalmeerde onrustige gedachten die heen en weer schoten. Met haar armen gevouwen, een over haar buik en de ander gekruist over haar borst, volgde ze de stralen glijdend van haar arm naar haar vingers.
Zo leek die hand jonger, meer als dat van een kind, nog een beetje zacht en bollig zonder fijne lijntjes.

Yuletide

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com


Als het je gegeven is om in gezamenlijkheid met eten en drinken te vieren dat de korte dagen en de donkere periode achter je liggen, dan doe ik graag mee.

Kerstmis is niet echt per se mijn favoriete tijd van het jaar. Teveel verplichtingen en te commercieel.
Bovendien heb ik niks met enig geloof, de geboorte van Jezus wordt door miljoenen maar altijd bewust, zonder mij gevierd.

De stem van mijn vader


De klank van zijn stem lijkt weg en toch, als ik focus hoor ik hem in mijn verbeelding praten.

Mijn vaders stem, het is al bijna zeven jaar geleden dat ik die voor het laatst hoorde. Op de allerlaatste dag van zijn aardse bestaan klonk hij weer net zo krachtig als ooit daarvoor; de trotse man die het leven ten volle had geleefd. Hij was een vechter, een overlever. Klein van stuk met grote mond, dát was mijn vader. Hij was de man die bij binnenkomst alle ogen op hem gericht wist.

Zonder schuldgevoel


Dit was het eerste moment van rust in hun verder doldwaze week, die volgde op een al wat langere spannende periode.

De hele zondag was het naargeestig weer en buiten was het akelig stil op straat. Die ochtend regende het pijpenstelen uit de loodgrijze wolken. Dit was eerder een goede reden om de hele dag in bed te blijven in plaats van vrolijk en vol goede zin aan de slag te gaan.

Het gelukkige meisje

Foto door Sebastian Voortman op Pexels.com


Het najaar is net zo onvoorspelbaar en grillig als het voorjaar.

Het was een tijd geleden dat ik haar had gezien. Ze had het druk en was gestrest, de opdrachtgever deed moeilijk en ze zocht andere werkruimte. Bij haar was het altijd hollen. Gelukkig was er tussendoor telefonisch contact geweest.

Soms teveel

Foto door Ricardo Esquivel op Pexels.com


Ik heb besloten dat het een grotere kunst is te accepteren hoe je in elkaar zit dan te proberen te veranderen in wat je niet bent.

Soms speelt er zoveel, dat het teveel wordt. In mijn hoofd ontstaat er een chaos waarin ik moet ruimen om orde te scheppen.
Mijn vraag is dan hoe groot de bende moet zijn voordat je begint met puinruimen.

Ingesleten patroon

Foto door Kenneth op Pexels.com


Natuurlijk sta je open voor nieuwe ervaringen, alleen wel nadat je goed hebt nagedacht over de consequenties.

De treinreis is precies zoals ik verwachtte, middelmatig druk, een persoon per twee zitplaatsen, niemand die staat. Oh, ik had er tegenop gezien, zelfs een slapeloze nacht van gehad. Waarom moest ik uitgerekend nú naar een kennisdag in Tilburg?

Drenthe

Foto: Mirjam Noach


Je waant je in een groot openluchtmuseum zonder toegangstickets.

Wat een provincie! Wat een ruimte, rust en natuurschoon. De mensen zijn er vriendelijk, zeggen gedag en kijken ons meewarig aan als ze weer twee toeristen uit het westen van het land zien die Drenthe ontdekken.

Portret voor Johanna

Tekening: Gill Lambert


Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Op 4 oktober zou mijn lieve moeder 92 jaar zijn geworden. Nog altijd draag ik haar met mij mee.

Misschien neem je nu wel meer ruimte in dan in mijn jeugd. Alsof ik je nu veel beter begrijp. Jij, lieve Johanna, verdient een portret. Een portret zoals ik je zie op de tekening die is gemaakt van de foto toen je tachtig jaar werd. Waar je haar zo mooi zit, je ogen groot zijn en stralen. Díe ogen, met die grijsblauwe kleur. De vrolijkheid en onbevangenheid die daarin zijn vastgelegd had ik je iedere dag van je leven gegund.
Als huisvrouw, echtgenote en moeder van twee kinderen, had je een zorgtaak. De meest onzichtbare en ondankbare rol.
Nu pas zie ik jou echt. De welbekende spiegel is ook mij voorgehouden met opgroeiende kinderen. Je poetste, kookte en waste. Je streek de was tijdens ‘Goede tijden, slechte tijden’. Je was altijd bezig met je gezin. Je gedachten maakten overuren terwijl de volgende traptrede door jou met de stofzuiger onder handen werd genomen.
Je was streng en je was strikt. Regels zijn regels. Thuiskomen als de straatverlichting aan gaat. Niet op de pas gedweilde vloer lopen, ook niet met je pantoffels aan.
Soms was ik bang van je.
Zorgeloos was je op vrijdagochtend. Die was voor jou. Dan zat je al vroeg bij de kapper. Daar las je de Story of de Privé en je wachtte totdat je bij jouw kapster terecht kon. Ik weet dat je over jouw kinderen vertelde. Alles wat wij deden was bijzonder. Jouw kinderen, jouw trots.
Of papa, jouw held. Jij was altijd al stapeldol op hem. Jullie woonden bij elkaar in de straat in Amsterdam. Je hebt op hem gewacht, jouw Ron, totdat de oorlog voorbij was en hij veilig uit Friesland kon terugkeren.
Voor mij heeft het altijd geleken dat jij de grond aanbad, waarop hij liep.

Het bordje pap op de eettafel. Bambix met warme melk en hagelslag. Venz. Puur. Jij zit in de keuken, op de kruk. We zeggen goedemorgen. Ging het mij om de pap of de hagelslag?
Jij bent al ruim een uur wakker. Je hebt vast al een handwas gedaan of de broodjes gesmeerd voor Richard en mij om mee te nemen naar school.
Terwijl ik eet, zit jij in je duster op de kruk bij het aanrecht. De deur van de huiskamer naar de keuken is dicht. De deur van de keuken naar de tuin is open. Je drinkt koffie en rookt een sigaret. The Three Castles, twintig stuks in een felgele verpakking met drie zilverkleurige torens. Scherpe Engelse tabak, zonder filter. Nog ruik ik die geur.
Na het ontbijt zet ik het bordje in de keuken, jij zet het daarna in de afwasmachine.
We geven elkaar een kus als ik de deur uitga.
‘Goed je best doen hoor. Wees voorzichtig.’
Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Liever luisteren?