Drenthe

Foto: Mirjam Noach


Je waant je in een groot openluchtmuseum zonder toegangstickets.

Wat een provincie! Wat een ruimte, rust en natuurschoon. De mensen zijn er vriendelijk, zeggen gedag en kijken ons meewarig aan als ze weer twee toeristen uit het westen van het land zien die Drenthe ontdekken.

Je ziet het ze denken: ‘wij weten wel wat Drenthe te bieden heeft. Toe maar, kom maar een weekend tot rust.’
Wat mij betreft hebben ze gelijk, de Drentenaren die trots zijn op hun land waar je eindeloos de verte in kan kijken, waar het daadwerkelijk stil is en waar de Brink, de brink is. Boerderijen in overvloed en allemaal staan ze er even mooi en goed verzorgd bij. Je waant je in een groot openluchtmuseum zonder toegangstickets.
Had ik van tevoren gedacht zo lyrisch te zijn over deze sinds de middeleeuwen dunbevolkte provincie? Het was een complete verrassing en toch ben ik al vaker in Drenthe geweest. Is het een fase in je leven die je eerst moet bereiken om de schoonheid van de open en weidse natuur te zien? Ben je in je puberteit of adolescente fase meer op zoek naar de drukte en spanning van de grote stad? Hoe dan ook, zodra we aankwamen scheen de zon op het terras van het compleet tot boutiquehotel verbouwde logeeradres de Drentse Liefde in Dwingeloo. De gastvrijheid werd over ons uitgestort en ’s avonds zaten wij een uitstekend maal te eten in restaurant Onder de Eiken.
Het is uitzonderlijk dat ik verwijs naar een hotel en een restaurant. Het was dan ook heel fijn.
Het fijnst was het fietsen, fietsen, fietsen, stilstaan, oooh roepen, afstappen, foto’s maken, weer verder fietsen om vervolgens opnieuw in totale verrukking jubelend verder te rijden over de Drentse heide en je te vergapen aan de weidsheid en de prachtige natuur die je op een presenteerblaadje wordt aangereikt. In de stille ochtend waarin de kou over het open land langs je oren trekt totdat je neus er rood van ziet, wil je niet praten, je wilt alleen maar eindeloos in deze staat van verwondering blijven. Niet langer denk je aan problemen of dat leuke vooruitzicht; het enige dat je registreert is waar je dan, op dat moment bent; tussen de koeien, de schapen, bos, weiland, heide of in een klein dorp waarvan je wenst dat het ook hier in de buurt nog bestond.
Het was een genot, nee een ongekende luxe om als toerist in eigen land, verwend te worden door alles wat dit deel van Drenthe te bieden heeft.
Inmiddels snap ik Daniël Lohues een stuk beter.

Liever luisteren?

Door mirjammijmert

Informatie over de auteur kan je vinden op Over Mirjam (mijmert). Volgen? Klik op de knop. Werk in opdracht? Graag! Mail me met jouw vraag op contact@mirjammijmert.com Veel plezier met het lezen van mijn mijmeringen en gedichten. (Op alle publicaties van Mirjam mijmert rust auteursrecht. Kopiëren alleen toegestaan nadat via Mirjam mijmert hiervoor toestemming is verleend).

2 reacties

  1. Hé, wat heerlijk nu weer. Afgelopen zomer had ik een vergelijkbare ervaring in zuidoost Groningen. Meer Drenthe dan het Groningen zoals je je dat voorstelt. Ik heb een beetje met je mee genoten. Mooie foto ook!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: