Wereld Poëziedag

Dag lieve mama,

Het is Wereld Poëziedag.
Daar kom ik ook nu pas achter,
En dat acht jaar na dato.
Tis toch wat.
Op dezelfde dag dat de lente aanvangt!
Een driedubbelopje.
Hoewel ik die ene echt de minste vind.
Daarom is deze speciaal voor jou:

Soms kan ik je zomaar missen.
Ineens en zonder aanleiding,
Lijkt het.
Want Jij;
Allerliefste mama
Van de hele wereld,
Blijft altijd bij mij.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Uncategorized

Pauze

podium gedicht mirjam

Foto: Karin Ottenhoff

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Uncategorized

Een nieuw begin

Gerimpeld en dun als een oude huid, smelt het ijs in de vijver.
Knoppen in bomen laten zich zien,
De lauwe warmte van de voorjaarszon langs je benen,
Je hoofd nog in frisse kou.
Het loof van narcis, krokus en sneeuwklok kleurt de grond
met de kleurloze dorre blaadjes, eigenwijs groen.
Donkerte en kou zijn verdreven,
Je ruikt het en voelt het in je lijf,
Alles loopt uit en komt op.
Een nieuw begin.
De dood van afgelopen maanden is voorbij,
Het is voorjaar, eindelijk.
Het leven krijgt weer zin.

Esmee V.

In de kern zit het goed,
Heel hard schaatsen is wat ze doet.
Ze verraste vriend en vijand op het OKT,
En nam zichzelf in die verbazing mee.
Dat het zo snel kon gaan,
In Pyeongchang daar op die baan.

Bewust van het ongewone,
Zocht ze naast het schaatsen, ook het schone.
Op onderzoek in Olympische omgeving,
Als onderdeel van de totaalbeleving.
Er is voor alles maar één eerste keer,
Die ervaring beleef je nooit exact hetzelfde meer.
Nog ongewis van het vooruitzicht,
En de titel die daar voorligt.

Van open blik naar pure concentratie,
IJzers in het ijs voor de prestatie.
Hoofd en lijf volledig in focus,
Want dat is het ook dus.
Vederlicht gleed ze over de baan,
De rest er zwaarzwoegend achteraan.
Ze zette een Olympisch gouden tijd neer.
Esmee deed het, in één keer.

Mirjam Noach – Polderdichter

Polderdichter!

Eind vorig jaar werd ik geattendeerd op de polderdichterverkiezing. En gisteravond tijdens de zinderende finale ben ik benoemd.
De komende twee jaar ben ik de Polderdichter van de Gemeente Haarlemmermeer en ik ben er waanzinnig trots op.

De opdracht die onderdeel was van de wedstrijd en iedere deelnemer twee dagen voor de finale ontving, luidde als volgt: Langs de Geniedijk worden alle populieren gekapt.
Ze worden vervangen door iepen.
Een karakteristieke aankleding van een beeldbepalend landschappelijk element dat dwars door Haarlemmermeer loopt verandert hiermee ingrijpend en permanent.
Schrijf hierover je gedicht en wees vrij in je aanpak.

 

Beeldbepalend landschap

Ik zie schapen grazen,
En fietsers gaan.
Geflankeerd door bomen,
Die er al decennia staan.
De prachtige populier,
Bladeren ruisend in de wind.
Mijn geliefde Geniedijk,
Ik kwam er al als kind.

Kappen!
Met dit lieflijke beeld.
We zagen het om,
Hakken het eruit,
Verpulveren en vermorzelen het.

Vooruitgang:
Duurzaam en Milieubewust,
Hoge bomen nabij de kust.
Fijnstof-concentratie,
Vleermuispopulatie,
Ach wat een sensatie.
Taai hout, ruw blad,
Ongestructureerde vorm.
De wolk van woorden,
Die ontaardt in een brain-storm.

De eindeloos dubbele bomenlaan,
Daarmee is het echt gedaan.
De Iep komt aan één zijde van de dijk te staan.
Verandering is van alle tijd,
Biedt kansen en de mogelijkheid,
Toekomstbestendig te groeien,
Van waaruit een nieuw vergezicht zal vloeien.

 

 

18-01-31 Polderdichter artikel

 

Jaareinde

Bijna is het jaar voorbij,
Het maakt me een beetje verdrietig.
Want wat is geweest, is geweest,
(Dat verdriet me nog het meest)
En komt nooit exact meer zo terug.

Herinneringen

Bijna is het jaar voorbij,
En dat is ook een opluchting.
Al die bergen waar ik zo tegenop zag,
(Beklommen; met een traan en een lach)
Heb ik mooi achter me gelaten.

Mijmeringen

Bijna is het jaar voorbij,
Nu al heb ik er ongeduldig trappelend zin in.
Uitkijkend naar het nieuwe dat te wachten staat,
(En benieuwd hoe al het bestaande verdergaat)
Met een schone lei en een fris begin.

Ontwikkelingen

 

 

 

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Uncategorized

Magic Earth

Dorpen, meren, zeeën, steden
Groen en bruin en geel en blauw
Oorlog, puin en kale bossen
Bergen, dalen, hitte, kou
Toendra’s, vlakten, drukke straten
Groot en eenzaam, klein en nauw
Auto’s, mensen, fietsen, stepjes
Drukte, stress en veel gesnauw
Lief en zacht en mooi en blij
Avondzon en ochtenddauw
Vrede en voor altijd samen
Magic Earth
Ik hou van jou.

 

 

Magic Earth - Canvas en Colours

Birgit Horsman – ‘Magic Earth’, Acryl met silicone olie, 30 x 30cm.
http://www.canvasencolours.nl

 

 

Toenadering

Het knarsende geluid en de grote doos die hij op zijn stuur en de middenstang van zijn fiets had gezet, maakten een opvallende indruk. De fietser die ik tegenkwam.
Van verre hoorde ik hem al aankomen.
Zo’n knerpend geluid alsof je gaat zitten op een bank met verroeste veringen.
Zuchtte de fiets onder het gewicht van de man, trapte hij met veel kracht op zijn pedalen om sneller vooruit te komen, of kraakte dat wat hij vervoerde?
Een saai, lang fietspad, geen kip te bekennen en nauwelijks enig ander hoorbaar geluid.
Aan mijn horizon en achter zijn rug was het aangenaam helder. In deze tijd van korte dagen, zware regenbuien en hevige stormen die de laatste zielige blaadjes van de bomen rukken, een welkome afwisseling.
Zijn inspanningen leken alsof er nog heel wat kilometers te gaan waren.
Toenadering volgde al spoedig.
Toen we dichtbij genoeg waren, keek hij vermoeid. Ik voelde me ontspannen.
We passeerden elkaar en ik lachte hem bemoedigend toe.
Was zijn activiteit teveel vergend of had hij geen behoefte aan mijn aanmoediging? Wellicht vond hij mijn bedoeling betuttelend omdat hij enorm baalde van het irritante gekerm, met die onhandig grote verpakking en dat lange eind voor de boeg. Of las hij in mijn gezicht iets wat hij had geïnterpreteerd als hooghartig? Hoe dan ook, enige reactie op mijn goede bedoeling bleef uit, wat op zich ook iets zegt. Wat dan ook.
Zijn zwaar gezwoeg tegenover mijn lichte tred.
Het vergrootte de afstand tussen ons.
Stilzwijgend gingen we ieder ons weegs.

 

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Uncategorized

Kleur

Grijs in hard en zacht voorbij
gaan de wolken in het duister
voor de maan en allerlei
waait het hard en dwingt tot luister

gaan we heen of gaan we weer
tis de onrust van het tij
dat we staan en dat we kijken
de nacht is nooit maar zo voorbij

zien we bij het ochtendgloren
dezelfde ster die schitterend scheen
of laten wij ons nergens leiden
nergens door en nergens heen

een keuze hier een beslissing daar
in tinten doen we goed wat moet
dronken van de vluchtigheid
verzuipen we in overmoed

grijs in kleur en vaardigheid
leert ons langer door te zoeken
naar ons eindeloze doel
kleur en kleur in wat ik voel.

 

17-11-03 Magical

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Uncategorized

Vrouw = hond

Als we het dan toch over gedrag hebben waarvan iedere vrouw walgt, waarom blijft het idiote taalgebruik in songteksten dan zo onderbelicht? Als je het maar vaak genoeg hoort, zou je kunnen denken dat het normaal is. De kracht van de boodschap zit ‘m in de herhaling, toch?
Ik heb het expliciet over het veelgebruikte ‘ik en mijn bitch’ en alle varianten daarop.
Een bitch is een teef. Een vrouwtjeshond.

Waarom mag dit? Omdat het populair is? Iets wordt dat pas als daaraan aandacht wordt besteed.

Ik vind het aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol.
Dus nu de hele wereld op zijn kop staat omdat steeds duidelijker wordt hoeveel misbruik van vrouwen plaatsvindt, had ik verwacht dat de kritische media dit ook zou meenemen. Want al het wangedrag begint ergens. En juist het gesproken of geschreven woord is daartoe vaak de aanleiding.

Vrouw = hond.

Vertel eens, fijne tekstschrijvers, is dit nodig? Is dit gebruikelijke taal in jullie scene? Bedenk dan wat daarvan de invloed is op fans of volgers en vraag je af wat dit doet met de andere helft van de wereldbevolking.
En waarom dames en heren deejays, blijven jullie zo stil hierover? Juist jullie bevinden je in een positie om hiervan iets te vinden. Of zijn jullie er alleen maar voor flauwekulpraatjes en staat in je taakomschrijving dat je je dient te distantiëren van maatschappelijk kritische meningen? Nee toch?

Vrouw = hond.

Tot slot zijn er natuurlijk de luisteraars. De volksstammen die deze teksten uit hun hoofd hebben geleerd. Voor wie dit gangbaar taalgebruik is geworden en niet lijken te beseffen wat er eigenlijk wordt gezegd. Hen roep ik op om hierover na te denken. Hiertegen te ageren.

Vrouw = hond.

Ik vind het idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol. Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol. Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol. Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol.
Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol.

De kracht van deze boodschap kan wat mij betreft niet vaak genoeg herhaald worden.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Uncategorized