Buiten

Buiten


Met mijn kop omhoog, naar die strakblauwe hemel.

De zon schijnt volop aan
een strakblauwe hemel.
De kou hangt nog in de lucht.
Met mijn kop omhoog
naar die strakblauwe hemel
waait de wind door mijn haar.
Met muziek in mijn oren,
loop ik langs het water.
Ik lach, dit maakt me blij
want dit is geluk en dat maakt me vrij.

Ook te beluisteren!

Schrijfrichting

Tadadiedum, 2, 3 – tadadiedum, 2, 3 – rust
dum, dumdiedum, dadadiedum
Omhoog en omlaag
Mijn schrijfrichting is van links naar rechts.

De briljante musicus Kinan Azmeh componeerde Airports toen hij voor de zoveelste keer terzijde werd genomen door de immigratiedienst. Met dit nummer hoopt hij dat mensen zich verbinden, bijvoorbeeld door het mee te neuriën. In de muzikale voorstelling Scherpdenkers van Calefax Reed Quintet samen met Roxane van Iperen in het Concertgebouw Amsterdam, was dit de oproep aan het publiek. Volg het nummer, neurie het mee en verbind je aan elkaar. Dat inspireerde tot deze mijmering.

Schrijfrichting

Tadadiedum, 2, 3 – tadadiedum, 2, 3 – rust
dum, dumdiedum, dadadiedum

Het publiek wordt uitgenodigd mee te neuriën.
In mijn hoofd ontstaat een versimpelde partituur
bestaande uit een kromme lijn omhoog met bolletjes
die, zoals met alles, na het hoogtepunt weer omlaag gaat.
Omhoog en omlaag.
Mijn schrijfrichting is van links naar rechts.

Het verhaal van de begaafde musicus die zich
steeds weer bevindt in de troosteloze ruimtes van luchthavens.
Samen met anderen die net als hij, afwijken van de norm.
Stoelen op een rij tegen gebutste kleurloze muren.
Kamertjes waarin overwerkte ambtenaren hun standaardvragen
afvuren op mensen die deze situatie al zo vaak hebben meegemaakt,
dat ze het zonder verzet ondergaan.
De moedeloosheid geldt hen allen.

Tadadiedum, 2, 3 – tadadiedum, 2, 3 – rust
dum, dumdiedum, dadadiedum
Omhoog en omlaag
Mijn schrijfrichting is van links naar rechts.

Het publiek in de zaal weet zich geen raad met de uitnodiging.
De oproep ons allen te verbinden door klanken die omhoog en omlaag gaan.
Alleen maar neuriën, je hoeft er niet eens bovenuit te schreeuwen.
Zij horen het aan, kunnen zich nauwelijks verbeelden
hoe het is, daar in die troosteloosheid, keer op keer te zitten.
De mensen in deze zaal, zij voelen zich nauwelijks geroepen.

Tadadiedum, 2, 3 – tadadiedum, 2, 3 – rust
dum, dumdiedum, dadadiedum
Omhoog en omlaag
Mijn schrijfrichting is van links naar rechts.

En ik blijf schrijven. Ongecensureerd.
Op het vliegveld neurie ik de verbindende klanken.
Omhoog en omlaag.
Tadadiedum, 2, 3 – tadadiedum, 2, 3 – rust
dum, dumdiedum, dadadiedum

One in a million dreams

One in a million dreams


Speciaal voor het 10-jarig jubileum van Singing Unlimited schreef ik deze ode, in de vorm van een gedicht.

Ook als uitgesproken leesvoer te luisteren op en

Het gevoel van een voorjaarswandeling in de zon. — Send in a voice message: https://podcasters.spotify.com/pod/show/mirjam-mijmert/message
  1. Buiten
  2. Schrijfrichting
  3. One in a million dreams
  4. De mooie jongen
  5. Gelukkig met weinig

De mooie jongen

Foto door cottonbro op Pexels.com

Met de mooie jongen mocht ik op pad.
Ik had hem gevraagd, dat was nogal wat.
We waren met z’n tweeën, heel exclusief
En namen het ongewone ervan voor lief.
Het kwam weinig voor, alle andere keren ging zijn moeder mee
Dit keer kwam zij er niet tussen, een keihard ‘nee’.
We keken hier en aten daar
Ontspannen en gezellig, we hadden het goed voor elkaar.
En na een wandeling en een fijn gerecht werd hij weer teruggebracht
Alwaar zijn moeder hem had opgewacht.
Ze knuffelde met hem en ook met mij
Dit samengesteld gezin maakt ontzettend blij.

Liever luisteren?

Gelukkig met weinig

Foto: Mirjam Noach


Haar wandeltempo lag laag, je zou het snel slenteren kunnen noemen.

De duinen zijn veel dichterbij dan ze dacht. Eindelijk kan ze daar urenlang rondstruinen zonder dat afstand een drempel is.
Ze bewaren geheimen, de duinen. Dat voel je, als je de tijd neemt om goed te kijken en te voelen waar je je begeeft. Wild en ruig, onverschrokken liggen ze daar en geen zee te hoog of storm te hard. De duinen zijn onze oeroude poortwachters tussen zee en land.

Afscheid


En voor hen, die zich dagelijks inzetten voor dit prachtige huis der letteren; blijf spelen met woorden en zinnen.

Na ruim 4 jaar neem ik afscheid van Probiblio. Per 1 april ga ik aan de slag als secretaris voor de raad van bestuur van de Stichting Amsterdamse Gezondheidscentra (SAG). Als collectieadviseur zette ik mij de afgelopen jaren in voor het samenstellen van een optimale collectie voor bibliotheken in Noord- en Zuid-Holland. Daarnaast was ik Polderdichter van Haarlemmermeer. Ik vertrek in stijl; met een gedicht.

Echt intelligent

Foto door Artem Podrez op Pexels.com


Hoe is het om te zijn weggerukt van de gemeenschap waarbinnen jij je ding deed?

Dat het zomaar kan, een land binnenvallen, grenzen overschrijden, mensen vermoorden. Dat is toch absurd? Dat wat gisteren je huis was, ligt nu in puin. Ik probeer te voelen wat het betekent als je moet vluchten, als je alles moet achterlaten. Als je nooit eerder daarover hebt nagedacht omdat er geen aanleiding toe was. En dan ineens, van de een op de andere dag, ren je met je bezittingen waarvan je op dat moment denkt dat die het allerbelangrijkste zijn, naar een bus die je naar een veilige plek over de grens brengt. Tenminste, als je de mazzel hebt dat je kán vluchten.

Parallel

Foto door Pixabay op Pexels.com

Ik zag de parallel met de menselijke opbouw,
het omhulsel waar in de loop van het ontstaan de bloedbaan, spieren en organen op elkaar zijn afgestemd

De woning met de kale muren en de grijze betonnen grond.
Leidingen van diverse aard tonen zich open en bloot aan de toekomstige bewoner.
Het huis is in opbouw; verbindingen tussen systemen worden gelegd en aangesloten tot een functionerend op elkaar afgestemd geheel.
Wanden en vloer worden bekleed, laag na laag aangebracht.
Het wordt er warm en leefbaar.

De wandeling

Foto door Jeffrey Czum op Pexels.com


Ook goede dingen komen tegelijkertijd

Met iedere stap die ze verder van huis liep, voelde ze het lichter worden, alsof er een last van haar schouders viel. Wat een verschil maakte dat.
Al lopende memoreerde ze dat hun tijd hier ook een beladen periode was geweest. Achteraf gezien hadden ze een groot risico genomen, het had hun relatie kunnen schaden maar ja, als het zo goed voelt om samen te zijn, dan kan je tien jaar wachten óf na een jaar gaan samenwonen.