De mooie jongen

Foto door cottonbro op Pexels.com

Met de mooie jongen mocht ik op pad.
Ik had hem gevraagd, dat was nogal wat.
We waren met z’n tweeën, heel exclusief
En namen het ongewone ervan voor lief.
Het kwam weinig voor, alle andere keren ging zijn moeder mee
Dit keer kwam zij er niet tussen, een keihard ‘nee’.
We keken hier en aten daar
Ontspannen en gezellig, we hadden het goed voor elkaar.
En na een wandeling en een fijn gerecht werd hij weer teruggebracht
Alwaar zijn moeder hem had opgewacht.
Ze knuffelde met hem en ook met mij
Dit samengesteld gezin maakt ontzettend blij.

Liever luisteren?

Waarin Mirjam op stap gaat met een mooie jongen. — Send in a voice message: https://anchor.fm/mirjam-mijmert/message
  1. De mooie jongen
  2. Gelukkig met weinig
  3. Voor jou
  4. Afscheid
  5. Echt intelligent

Parallel

Foto door Pixabay op Pexels.com

Ik zag de parallel met de menselijke opbouw,
het omhulsel waar in de loop van het ontstaan de bloedbaan, spieren en organen op elkaar zijn afgestemd

De woning met de kale muren en de grijze betonnen grond.
Leidingen van diverse aard tonen zich open en bloot aan de toekomstige bewoner.
Het huis is in opbouw; verbindingen tussen systemen worden gelegd en aangesloten tot een functionerend op elkaar afgestemd geheel.
Wanden en vloer worden bekleed, laag na laag aangebracht.
Het wordt er warm en leefbaar.

Vurige zaligheid

Foto door Cameron Yartz op Pexels.com


Totdat de dagelijkse gang van zaken weer de overhand neemt en we ons laten regeren door onze kop, is er dat ene moment van vurige zaligheid.

Heb jij dat wel eens, dat je volstrekt onverwacht in aangename verrassing raakt bij de zachtheid van de huid die je zo goed kent, die je al zolang liefhebt.
En toch, soms, wanneer je in totale onbevangenheid verkeert, is die aanraking meer dan een streling of liefkozing. Dat je opnieuw beseft hoe bijzonder het is de zinnelijkheid te ervaren en voelt hoe intens liefhebben kan zijn.

De stem van mijn vader


De klank van zijn stem lijkt weg en toch, als ik focus hoor ik hem in mijn verbeelding praten.

Mijn vaders stem, het is al bijna zeven jaar geleden dat ik die voor het laatst hoorde. Op de allerlaatste dag van zijn aardse bestaan klonk hij weer net zo krachtig als ooit daarvoor; de trotse man die het leven ten volle had geleefd. Hij was een vechter, een overlever. Klein van stuk met grote mond, dát was mijn vader. Hij was de man die bij binnenkomst alle ogen op hem gericht wist.

Zonder schuldgevoel


Dit was het eerste moment van rust in hun verder doldwaze week, die volgde op een al wat langere spannende periode.

De hele zondag was het naargeestig weer en buiten was het akelig stil op straat. Die ochtend regende het pijpenstelen uit de loodgrijze wolken. Dit was eerder een goede reden om de hele dag in bed te blijven in plaats van vrolijk en vol goede zin aan de slag te gaan.

Luisterend oor

Foto door Alex Green op Pexels.com


Het is haar tweede natuur met raad en daad klaar te staan

Zij biedt altijd een luisterend oor,
het gaat tussen alle bedrijven door
Het zijn veel vragen die haar worden gesteld
tientallen per dag, het aantal heb ik nooit geteld.
Soms komt het niet uit, dan zit ze aan de telefoon
en als het echt moet, dan negeert ze even haar
beller, gewoon.

Daarna stapt ze met een verhit hoofd haar kamer uit
wordt de rust zelve om jou aan te horen
stormt vervolgens weer haar kamer in
omdat iemand anders jouw vraag verstoorde.

Het is haar tweede natuur
met raad en daad klaar te staan
van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat,
zij staat altijd aan.
Daarvan word ze soms echt heel moe
dan is het teveel en te druk
zit ze er doorheen
en gaat ze een klein beetje stuk.

Maar zodra haar energie het toelaat
en jij op dat moment voor haar staat
dan biedt zij jou haar luisterend oor
zoals altijd, tussen alle bedrijven door.

Liever luisteren?

Portret voor Johanna

Tekening: Gill Lambert


Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Op 4 oktober zou mijn lieve moeder 92 jaar zijn geworden. Nog altijd draag ik haar met mij mee.

Misschien neem je nu wel meer ruimte in dan in mijn jeugd. Alsof ik je nu veel beter begrijp. Jij, lieve Johanna, verdient een portret. Een portret zoals ik je zie op de tekening die is gemaakt van de foto toen je tachtig jaar werd. Waar je haar zo mooi zit, je ogen groot zijn en stralen. Díe ogen, met die grijsblauwe kleur. De vrolijkheid en onbevangenheid die daarin zijn vastgelegd had ik je iedere dag van je leven gegund.
Als huisvrouw, echtgenote en moeder van twee kinderen, had je een zorgtaak. De meest onzichtbare en ondankbare rol.
Nu pas zie ik jou echt. De welbekende spiegel is ook mij voorgehouden met opgroeiende kinderen. Je poetste, kookte en waste. Je streek de was tijdens ‘Goede tijden, slechte tijden’. Je was altijd bezig met je gezin. Je gedachten maakten overuren terwijl de volgende traptrede door jou met de stofzuiger onder handen werd genomen.
Je was streng en je was strikt. Regels zijn regels. Thuiskomen als de straatverlichting aan gaat. Niet op de pas gedweilde vloer lopen, ook niet met je pantoffels aan.
Soms was ik bang van je.
Zorgeloos was je op vrijdagochtend. Die was voor jou. Dan zat je al vroeg bij de kapper. Daar las je de Story of de Privé en je wachtte totdat je bij jouw kapster terecht kon. Ik weet dat je over jouw kinderen vertelde. Alles wat wij deden was bijzonder. Jouw kinderen, jouw trots.
Of papa, jouw held. Jij was altijd al stapeldol op hem. Jullie woonden bij elkaar in de straat in Amsterdam. Je hebt op hem gewacht, jouw Ron, totdat de oorlog voorbij was en hij veilig uit Friesland kon terugkeren.
Voor mij heeft het altijd geleken dat jij de grond aanbad, waarop hij liep.

Het bordje pap op de eettafel. Bambix met warme melk en hagelslag. Venz. Puur. Jij zit in de keuken, op de kruk. We zeggen goedemorgen. Ging het mij om de pap of de hagelslag?
Jij bent al ruim een uur wakker. Je hebt vast al een handwas gedaan of de broodjes gesmeerd voor Richard en mij om mee te nemen naar school.
Terwijl ik eet, zit jij in je duster op de kruk bij het aanrecht. De deur van de huiskamer naar de keuken is dicht. De deur van de keuken naar de tuin is open. Je drinkt koffie en rookt een sigaret. The Three Castles, twintig stuks in een felgele verpakking met drie zilverkleurige torens. Scherpe Engelse tabak, zonder filter. Nog ruik ik die geur.
Na het ontbijt zet ik het bordje in de keuken, jij zet het daarna in de afwasmachine.
We geven elkaar een kus als ik de deur uitga.
‘Goed je best doen hoor. Wees voorzichtig.’
Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Liever luisteren?

In stilte

Foto door cottonbro op Pexels.com


Verdriet delen is geen usance

Zij lijdt in stilte
de lach is weggestorven
het gesprek stilgevallen
de warmte verdwenen
waarmee zij omringd was.
Niet langer
is het huis de plek waar
zij zich geborgen en veilig voelt.

Ze lijdt in stilte
er is niemand
om mee te praten
het laat zich ook moeilijk vertellen
ze voelt zich zo alleen.
Verdriet delen is geen usance
en wie zit er nu te wachten
op haar relaas?

Ze lijdt in stilte
denkt weemoedig terug
aan voorbije dagen
waarin ze samen alles deelden
en wisten
wat er speelde
waarin ze elkander liefhadden
en vooruitkeken.

Zij lijdt in stilte
En zij die het weten, lijden met haar mee.
In stilte.

Liever luisteren?

Twinkeling

Foto door Mathias Celis op Pexels.com


de diepbruine kleur met die schittering

Een combinatie van factoren, zoals dat meestal gaat
maakten haar wat stil en vlak
en nu; ze sprak en sprak en sprak,
die zalige ontspanning, wanneer je iets laat.

Daarvoor in de plaats, kwam wat ik had gemist
het laissez faire en de twinkeling
de diepbruine kleur met die schittering
het past haar zo goed; duidelijk en onbetwist

Pas toen ik het haar zei
ergens midden in de nacht
(kies je moment, hier was over nagedacht)
draaide ze zich om; voor altijd samen
Ik met jou en jij met mij.

Liever luisteren?