Zaterdagmiddag

Duister die sneller invalt
door dreigend donkere wolken
Bootjes voortgesleept in stuwend zwart water
molen in groen als baken langszij.
Een fietser in grijs
op glinsterend glimmend wegdek.

“Ik ga hier nooit meer weg”, flitste het in mijn hoofd. Terwijl ik doortrapte op die donkere namiddag, had ik de wind in de rug en ver vooruit kijkend zag ik de contouren van het Fort. Het water links, grasland rechts. Het is niets bijzonders en toch gaf het een fijn gevoel van vrijheid om daar op dat moment te zijn met dat uitzicht. Deze polder is niet per se wereldschokkend mooi. Verstedelijking rukt op en de economie waarop deze grote gemeente draait, is het belangrijkst. Voor cultuur en besef van erfgoed moet je in de provinciale hoofdstad zijn. Het winkelcentrum is zielloos en alle inwoners zijn import, want het getemde land waar ik fietste, was ooit een allesverslindende woeste waterwolf.
Het opgewekte gevoel hield aan en ik sloeg rechtsaf de dijk op en passeerde het Fort.
Een rit die ik al zo vaak gemaakt heb, in alle seizoenen van ook voorgaande jaren. Waarom nu? Wat maakte dat mijn hersens concludeerden dat dit mijn woonplaats zou blijven? Ongetwijfeld zal het vooruitzicht dat ik het laatste stuk vol tegen de wind in moest niet aan die gedachte hebben bijgedragen. Waren het de laatste herfstkleuren, of de dreiging van een heftige stortbui?
Of was het omdat ik op weg was naar huis, waar ik me omringd weet door liefde, mijn fijne thuis?

Zomaar een zaterdagmiddag
Beeld als een boekomslag
Nog te schrijven verhaal
waarin je verdwijnen mag.

Foto door Maria Tyutina op Pexels.com

Liever luisteren?

Metafoor

Ineens was daar in de inktzwarte nacht de donder en de lichtflits, gevolgd door de regen die loodrecht op de aarde viel. Als een slechte en volledig uitgekauwde metafoor voor de woede die ik voelde en het ellendige verdriet waarmee ik werd overvallen.
Afspraken worden geschonden en zorgen om jouw toekomst weggewuifd als een palmboom in een woestijnstorm. Terwijl snijdend zand het zicht beperkt en littekens achterlaat, is het de vroegrijpe gevallen vrucht die je doet beseffen dat alle inspanningen van liefde oplossen in die regen en nutteloos wegstromen in de bodemloze put die het plotseling opdoemende zinkgat blijkt te zijn.
Je kunt het zo mooi maken als je wilt, een leugen blijft een leugen en gestolen goed gedijt niet.
Wat weg is, is weg en de kans dat het terugkomt is een sprankje hoop aan de horizon, het lange pad dat voor ons ligt en de vele nog te nemen stappen.
De wetenschap dat je verkeerd bezig bent, zelfs nietsontziend blijft doorgaan, is hemeltergend.
En ook al was het maar een onweersslag en is de regen allang weer gestopt met huilen; mijn vertrouwen is stuk en het gevoel wat door mijn lijf racet, maakt het onmogelijk jou recht in de ogen te kijken.
Maar als wegkijken het makkelijkst is om de waarheid niet onder ogen te hoeven zien, mag ik dan ook een metafoor om weer verder te kunnen?

Liever luisteren?

Huidhonger

Het was ochtend en toen ik mijn ogen opende keek ik naar jou, jij die op je buik lag, je hoofd afgewend, je schouder en arm ontbloot. Nog diep in slaap.
‘Huidhonger’ dacht ik.
Een fascinerend woord, vindt u dat ook?
Pas later vroeg ik me af waarom ik daar direct aan dacht. Ik begin het woord te ontrafelen.
Het is iets anders dan de vertrouwde arm om je schouder. Dit gaat verder, het heeft iets intiems, een verlangen naar huid, naar aanraking, streling, tederheid, lief en opwindend.
Honger naar huid.
Het herbergt ook iets van eenzaamheid. Vind ik. Het is anders dan de op datingsites vaak opgemerkte behoefte aan een schouder en het hebben van een ‘maatje’.
Denkt u dat veel mensen huidhonger hebben gehad in de afgelopen maanden? Sociale contacten waren tot een minimum beperkt. Ik moet denken aan vrienden die je normaal gesproken omhelst bij het begroeten. Twintig keer elkaar omarmen en je hebt je portie huidcontact ook wel weer gehad.
Ook denk ik aan relaties waarin partners zodanig hun eigen leven leiden dat ze contact met elkaar juist mijden. Dat je alleen wakker wordt omdat je besloten hebt in aparte slaapkamers te slapen.
Ik kan me voorstellen dat je dan soms wakker wordt met een enorme behoefte aan lichamelijk contact.
Of de jonge man wiens vrouw vorig jaar overleed en het verdriet dat hij voelt. Haar afwezigheid, het gemis van hun gein samen, de gesprekken met hun kinderen ’s avonds aan de eettafel. Haar hand op zijn arm en haar hoofd op zijn schouder als ze na het eten op de bank zaten.
Huidhonger. De intense behoefte aan lichamelijk contact waarbij de huid zoveel te bieden heeft. Ruikt u het? Die wilde geur van opwinding bij het intens bedrijven van de liefde, de poriën die openstaan en u laten afdwalen naar andere gebieden waar alles nóg harder klopt, heftiger voelt en sneller stroomt?
Díe honger naar huid.
Ik denk aan de hoogbejaarde mevrouw die zich dagelijks nog steeds mooi aankleedt, hopend dat er vandaag iets gebeurt wat de sleur doorbreekt. Haar witte haar in een lichte krul en de brilglazen in haar zilverkleurig montuur zorgvuldig gepoetst. Ze zit voor het raam, heeft het geluk van een mooi uitzicht. Het ontbijt is al gebracht en zelfs alweer opgehaald. Ze zijn vriendelijk hoor daar niet van, maar de handelingen, het contact, alles is zo mechanisch. Ze hebben nu eenmaal meer te doen.
De twinkeling in haar ogen is allang gedoofd. Ze mist haar kinderen, de kleinkinderen. Ze mist vooral een tedere aanraking. Iets wat haar haar zintuigen weer activeert. Iets dat haar een reden geeft om te leven omdat ze door die aanraking voelt dat ze leeft.
De gedachte aan de vader van de dochter wiens moeder is overleden. Twee jaar alweer en het gemis wordt alleen maar groter. Gemis aan zijn vrouw, gemis aan haar lijf, hun lijven die samen ouder werden.
Huidhonger en de kracht van aanraking. Waarom moest ik daar nou toch aan denken?

pexels-photo-3693901.jpeg
Foto door cottonbro op Pexels.com

Liever luisteren?

Een goede dag om te mijmeren

Het is een goede dag om te mijmeren.
De zon schijnt en omdat de anders zo talloze mogelijkheden nu tot in- en om het huis zijn beperkt, geeft het daadwerkelijk rust. Wij hebben mazzel. We hebben elkaar en als er iets is wat ons deze periode heeft geleerd, is dat wij elkaar goed kunnen verdragen; dagen en nachten aaneengesloten.
Overdag hebben we beide onze werkzaamheden, daarin gaan we volledig ons eigen weg. In het weekend is er tijd om te doen waar we ons goed bij voelen binnen de geboden mogelijkheden. Samen of afzonderlijk. Het is goed te beseffen wat je hebt en wat je daadwerkelijk nodig hebt.
Zolang je elkaar ruimte gunt, kan je zeggen dat er wederzijds respect is. Liefde zit in aandacht geven en loslaten. Je begrijpt het direct zodra je het ervaart.
Nu zit ik hier aan de tuintafel te schrijven, terwijl Lief de strijd met het onkruid zevenblad is aangegaan. De gejaagdheid die ik afgelopen weken heb ervaren, is geluwd. Om mij heen hoor ik zingende merels en andere vogels die er lustig op los twitteren. De camelia bloeit volop, net zoals de blauwe regen. Dit jaar voor het eerst. Het kan hier zo’n oase van rust zijn.
‘Laten we er een inspiratietuin van maken’, opperde ik.
‘Met diverse plekjes waar je kunt zitten, zodat je steeds een ander uitzicht hebt.’
Stukken, begroeid met wilde bloemen. Gras en tuinpad in het midden, de bank laten staan waar die staat en de moestuin op de plek zoals gepland.
Dit huis heeft meer in zich dan ik tot nu toe heb gezien.

Deze dagen in afzondering / alleen met jou / doet me opnieuw beseffen / hoeveel ik van je hou.

Leed

Voor een lieve en dierbare vriendin.

Vandaag heb ik leed gezien
bewust aangebracht.
De gelatenheid, nu nog
voordat woede en verbijstering
het verdriet doet verstommen.

Vandaag heb ik leed gezien
opgekruld op de bank
onder een dekentje.
Zonder wanhoop, doch
met totale verslagenheid
en ongeloof over het verloop.

En het besef, het besef
dat het waar is;
door en door rot en verdorven.
Maakt stom en geslagen
stelt vragen zonder antwoord
plaatst leed in langzaam lijden.

Vandaag wordt de liefde bejubeld

Liefde is intens, wegen die je nooit eerder had verkend
ben je bereid te betreden, soms met onvoorziene afloop.
De liefde is mooi, doch zelden zo rooskleurig
als het ideale plaatje, gekleurd in het moment
van onbezorgdheid en vol van idealen.
Oog hebben voor elkaar en naar elkaar luisteren,
inleven en proberen te voelen wat de ander bedoelt,
verlangen en hunkering naar degene met wie jij jou wil delen.

Liefde is complex, daarom vraagt ze zoveel aandacht.
De mens kan al nauwelijks met zichzelf overweg,
hoe dat te doen met z’n tweeën?
Met ieders koppigheid, eigengereidheid
en de wil om je eigen zin door te drijven.
Liefde staat toe te vergeven
als je in staat bent het onwenselijke te draaien.
De liefde is mild in haar oordeel,
totdat ze snoeihard is, wanneer je grens is bereikt.
Liefde – bij uitstek, is egoïstisch.

Als je jouw liefde hebt gevonden,
besef dan hoe bijzonder dat is.
In deze wereld vol mensen
op zoek naar liefde; De Liefde.

♥♥♥

Bijna….Jaareinde

Het is 27 december, nog een paar dagen en dan is 2019 voorbij.
Dat betekent ook dat het nog maar een paar dagen duurt voordat een nieuw, vers jaar van start gaat.
Al vlot nadat de eerste minuten van 2019 waren verstreken, voelde ik dat het heel anders dan 2018 zou worden. Dát was mijn jaar. Een aaneenschakeling van hoogtepunten.
Omdat de kans gering is dat het twee jaar achter elkaar geweldig is, hield ik er rekening mee dat 2019 kon tegenvallen. Verwachtingsmanagement.

Toen ik over dit jaar aan het nadenken was, kwam ‘krampachtig’ in me op. Het hele jaar in dat woord samengevat. Er gebeurde van alles en dat alles kostte veel moeite en de uitkomst viel een aantal keer flink tegen. De investering was groot, de opbrengst minimaal. Het zat erin en kwam er slechts ten dele uit.
Een verlies op persoonlijk vlak en de impact daarvan, blijf ik voor me uitschuiven zodat het nooit echt wordt en een soort status quo oplevert waarin het gebeurde nooit heeft plaatsgevonden. Gestreden strijd waar geen winnaars waren.
Verkrampt. Niks stroomde en het was hard werken iets gedaan te krijgen.

Ha, en dan 2020! Een nieuw decennium, startend met het jaar waar ik zóveel zin in heb. Het jaar waarvan ik nu al vrolijk word en in het teken lijkt te staan van zonneschijn en vreugde. Het jaar waarvan ik weet dat de start van de rest van mijn leven gaat aanvangen. Waarin bezegeling plaatsvindt van wat en wie mij het liefste is. Het jaar waarin de liefde hoogtij viert.
Het jaar waarin ik ga bouwen aan de toekomst. Waar het wél stroomt en waar de verkramping achterwege blijft. Omdat na bezinning de weg is vrijgemaakt om het allemaal iets minder serieus te nemen. Omdat ik een manier ga vinden, door die ene zin die iemand hoogstwaarschijnlijk achteloos zegt, of die ik tegenkom in een boek, waardoor het wél lukt.
Omdat ik, meer dan de afgelopen twee jaar, mezelf mag zijn zonder op zoek te gaan naar iets anders of te moeten voldoen aan prestaties die een bepaalde verwachting in zich dragen.

En ik laat me meevoeren, geen idee waar naartoe, maar ik sta ervoor open. Ik ga weer kijken en onder de indruk zijn, er komt weer inspiratie en daaruit voortvloeiend woorden, die – achter elkaar gezet, zich moeiteloos tot een zin, alinea, gedicht of tekst vormen.
Ik heb zo’n zin in 2020 dat ik het krampachtige van 2019 al bijna ben vergeten.

Bijna. Zonder voorbij te gaan aan, door nog even stil te staan bij….
En dan te beseffen dat wat ooit was, nooit meer terugkomt.

Ik wens jullie een gezond en gelukkig 2020.

Alle liefs,
Mirjam Noach ♥♥♥

Polderdichter!

Op de kortste dag van het jaar publiceer ik mijn allerlaatste gedicht als Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019. Twee jaar lang heb ik dit ambt mogen uitoefenen. Met veel plezier en naar beste vermogen heb ik er invulling aan gegeven. Iedereen die haar of zijn steentje heeft bijgedragen (posters, kaarten, het gedicht op straat, foto’s, opnames, voordrachten, interviews en persberichten): bedankt! Er heeft zich een mooie collectie aan materiaal gevormd.

Haarlemmermeer verdient een Polderdichter. Deze gemeente is er een van uitersten: geschiedenis en vooruitgang komen hier bij elkaar. Genoeg om in een gedicht te vatten.

Met liefde,
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

IMG-20180131- Polderdichter

Polderdichter Haarlemmermeer

Daar stond ik,
Vol trots en ongeloof;
de eerste Polderdichter Haarlemmermeer
We gingen van start, wat een eer.
Zoveel meegemaakt, samengevat in zestien gedichten
waarmee ik Haarlemmermeer mocht verlichten.
Daar lag ik, op straat en stond ik, aan het strand
Typte ik op het groenfestival mijn vingers blauw,
schreven we theequotes samen met jou.
We vierden met elkaar
de eenwording begin dit jaar.
Meneer Hoes werd mevrouw Schuurmans
opnieuw was daar een mooie kans
om de polder te roemen –
diens schoonheid te benoemen.
Tot slot bleek het allemaal te draaien om Zij / Hij
en bleek er zomaar een periode voorbij.

Twee jaar lang
Mocht ik jullie Polderdichter zijn.
Wat was het mooi, wat was het fijn.

 
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

Vrijheid

Dit jaar ben ik opgenomen in het officiële Dodenherdenkingsprogramma van de Gemeente Haarlemmermeer. Daar mag ik als Polderdichter mijn gedicht ‘Vrijheid’ voordragen in de Burgerzaal van het Gemeentehuis. Geschreven in 2015, tijdens de laatste keer dat ik samen met mijn dierbare vader de herdenking in Aalsmeer bijwoonde, is deze voordracht in meerdere opzichten een eerbetoon.

 

Vrijheid

Met mijn hand op zijn schouder,
kijkend naar de blauwe lucht,
dacht ik aan hen.
Oma,
en de opa,
die ik slechts uit verhalen ken.
Aan al die anderen.
‘Ik denk altijd aan ze
daarvoor hoeft het geen vier mei te zijn.’
Zegt mijn vader.

Straks zal ik dansen en zingen,
in regen, zon en storm.
Om te vieren,
dat ik kan zijn, wie ik ben.
Met mijn voorkeur,
en mijn achtergrond.
‘Ik ben me altijd bewust van mijn vrijheid,
daarvoor hoeft het geen vijf mei te zijn.’
Zeg ik mijn vader.

 

2015-09 Haarlem met papa

 

Altijd (de liefde)

Ik heb daar gezeten
aan de rand van die wal
zo laag als in het spreekwoord
verdrietig over een liefde
waaraan ik waarde hechtte
die waardeloos bleek.

Nu is het later,
bracht de ware liefde mij zoveel meer
dan ik had kunnen bedenken
daar aan de rand van de geschiedenis
en de diepte.

Altijd beseffend
hoe bijzonder het blijft
elkaar te hebben gevonden
in deze wereld vol mensen
op zoek naar kostbare Liefde.
Het meest nagestreefde bezit
dat je nooit zult hebben
omdat iedereen altijd van zichzelf blijft.

Het vurige verlangen
en de hartstochtelijke hartstocht
Ach de liefde, zo mooi en bedwelmend
Voor altijd
zolang die ander er is.

 

19-02-14 Alles