Thuis

Aan de overkant schittert het groen
langs lange takken tot vlak
boven het water.
De gevels glinsteren in de ochtendzon,
een vredige stilte heerst.

Het is een straat met bomen
en een sloot. Met uitzicht op fietsers
en wandelaars.
Met rietkragen, eenden en kikkers
Bewoners die je gedag zeggen.

Als het hard waait, zwiepen de takken
vormen zich golfjes en buigt het riet
Dan is het grauw en dreigend
en toch ook nog heel licht.
De lange straat met het heldere uitzicht.
Het is waar ik woon, hier is mijn thuis
In deze straat staat mijn huis.

 

Liever luisteren?

Een goede dag om te mijmeren

Het is een goede dag om te mijmeren.
De zon schijnt en omdat de anders zo talloze mogelijkheden nu tot in- en om het huis zijn beperkt, geeft het daadwerkelijk rust. Wij hebben mazzel. We hebben elkaar en als er iets is wat ons deze periode heeft geleerd, is dat wij elkaar goed kunnen verdragen; dagen en nachten aaneengesloten.
Overdag hebben we beide onze werkzaamheden, daarin gaan we volledig ons eigen weg. In het weekend is er tijd om te doen waar we ons goed bij voelen binnen de geboden mogelijkheden. Samen of afzonderlijk. Het is goed te beseffen wat je hebt en wat je daadwerkelijk nodig hebt.
Zolang je elkaar ruimte gunt, kan je zeggen dat er wederzijds respect is. Liefde zit in aandacht geven en loslaten. Je begrijpt het direct zodra je het ervaart.
Nu zit ik hier aan de tuintafel te schrijven, terwijl Lief de strijd met het onkruid zevenblad is aangegaan. De gejaagdheid die ik afgelopen weken heb ervaren, is geluwd. Om mij heen hoor ik zingende merels en andere vogels die er lustig op los twitteren. De camelia bloeit volop, net zoals de blauwe regen. Dit jaar voor het eerst. Het kan hier zo’n oase van rust zijn.
‘Laten we er een inspiratietuin van maken’, opperde ik.
‘Met diverse plekjes waar je kunt zitten, zodat je steeds een ander uitzicht hebt.’
Stukken, begroeid met wilde bloemen. Gras en tuinpad in het midden, de bank laten staan waar die staat en de moestuin op de plek zoals gepland.
Dit huis heeft meer in zich dan ik tot nu toe heb gezien.

Deze dagen in afzondering / alleen met jou / doet me opnieuw beseffen / hoeveel ik van je hou.

Doofstom

Hoe hard er ook werd geschreeuwd
deze periode was ook bedoeld voor reflectie.
Weet je nog wat het was,
die ultrabelangrijke opdracht?

De inventieve geesten
namen vast een vlucht naar voren:
‘Als we straks deze werkwijze inbedden,
levert dat enorme tijdsbesparing.’

Natuurrampen, pandemie, economische crisis,
een etmaal heeft vierentwintig uur.
Geen minuut extra krijg je
door technologische vooruitgang
slechts minder rust.

Zondag, ooit ook dienend
als dag van bezinning.
We blijven doordenderen
iedere waarschuwing of signaal,
wij zijn goed in negeren
en nog beter in meer en sneller.

De geschiedenis leert ons niets.
Tegen een doofstomme kan je blijven schreeuwen.

Leed

Voor een lieve en dierbare vriendin.

Vandaag heb ik leed gezien
bewust aangebracht.
De gelatenheid, nu nog
voordat woede en verbijstering
het verdriet doet verstommen.

Vandaag heb ik leed gezien
opgekruld op de bank
onder een dekentje.
Zonder wanhoop, doch
met totale verslagenheid
en ongeloof over het verloop.

En het besef, het besef
dat het waar is;
door en door rot en verdorven.
Maakt stom en geslagen
stelt vragen zonder antwoord
plaatst leed in langzaam lijden.

Het laatste vliegtuig

 

De dag dat ik het laatste vliegtuig zag,
was in maart van dit jaar.
We liepen buiten, het weer guurder dan voorspeld
en spraken over de schoolprestaties van zoonlief.
Normaal zouden wij op dat tijdstip vergaderen
of nadenken over gewichtige zaken.
Alle dagen liepen wij – samen, met elkaar.
Kinderen speelden buiten
fietsers kwamen voorbij
alsof alles gewoon en vredig was,
tot het laatste vliegtuig in de lucht
Het tegendeel bewees.

20-03 Het laatste vliegtuig Vliegtuig - tekst + foto HV

Met dank aan Hans Verhoog voor de toestemming en het gebruik van zijn foto.

Hey Cardiff

Singing Unlimited – Hét Koor en de jaarlijkse deelname aan de Sweet Adelines International – Regional Convention. Geannuleerd, geveld door COVID-19. Geen Cardiff of tof weekend. Wél een rappe tekst ook volgend jaar bruikbaar, met andere plaatsnaam.

Want wij zijn SU; we gaan ervoor!

Hey Cardiff (3)

Zeepbel

20-03-10 Zeepbel

De warmte van de badkamer
is voelbaar in de gang.
Iets troostends heeft het
die besloten, dampende ruimte
waar rust heerst,
waaierend door het huis.
Kan je dat meenemen
die kalmte en reinheid?
Onaantastbaar in je bubbel
de wereld gemoedelijk gadeslaan,
drijven boven de dagelijkse drukte
van zenden en ontvangen.
Die tranquiliteit en eenheid in jezelf;
houd je ‘m vast vandaag?
Of knapt de zeepbel
op de drempel van het leven.

 

Ambitie

Dit keer doe ik het; reageren op berichtgeving van de NOS waarom vrouwen het niet redden in de Amerikaanse voorverkiezingen, een inhoudelijk interessant artikel.

Al lezende denk ik: hoeveel vrouwelijke Minister-Presidenten hebben we gehad in Nederland? Hoeveel aandacht krijgt dat in de Nederlandse journalistiek? Welk onderzoek is daarnaar gepleegd en hoe vaak is dat een headline artikel? Hoeveel vrouwelijke fractievoorzitters hebben we?
We klagen over het bedrijfsleven en het mannenbolwerk, in de politiek is het precies eender. Zijn er geen vrouwen met politieke ambities of speelt in de politiek – met ook haar voorbeeldfunctie – precies hetzelfde? Komt de ongelijke verdeling van mannen en vrouwen in het kabinet vaak genoeg aan de orde in de media?

Daarnaast is mijn mening dat het schandalig is dat dit vooruitstrevende land zo achterloopt in haar (politiek) bestuurlijke ambities.
Het is ook best eng, verandering. Stel je voor dat we worden geregeerd door vrouwen, of dat vrouwen in een Raad van Bestuur de meerderheid vormen.
Ik ben ervan overtuigd dat steeds meer vrouwen hun weg zullen vinden in de politiek en in het bedrijfsleven, totdat een gezond evenwicht is ontstaan. Het is een kwestie van geduld en doorzettingsvermogen en dat laatste is bij vrouwen in ruim voldoende mate aanwezig. Ik hoop dat in aanloop naar de eerstvolgende verkiezingen in Nederland (17 maart 2021), alle vrouwen met een beetje politieke ambitie zich alvast melden bij hun politieke partij en hun stem laten horen. Ik hoop dat vrouwen veel media-aandacht krijgen en dat alle mannen díe vrouwen vol overtuiging steunen.
Omdat ik erin geloof dat we beter worden van gelijkwaardigheid.

Voor morgen een goede Internationale Vrouwendag gewenst.

Volbracht

De wind is veel feller
buiten is het blauw en koud.
Waarheen stappen mijn voeten
pratend in mezelf kies ik een richting,
guur of snijdend
pijnlijk is het bijna.
Om de hoek snijdt het verder
de voeten gaan, vooruit dan maar
het pad op naar boven.
Toch al tegendraads nog een extra bocht erbij.
Pad en fietspad zo langs elkaar
denderende honden botsen alles omver.
De polder staat onder water,
in de zomer een mooie muggenplaag.
Het pad is goed begaanbaar en kaal langszij
verscholen voor de wind eromheen.
De voeten stappen verder in een spontane cadans
de rug in de wind, de capuchon over de oren.
Verder gaan we, veel verder
omdat de voeten het willen
omdat het hoofd rust krijgt.
Niks uitwaaien, uitlopen.
Over het gras van de opgeworpen wal
anders dan de vorige keer.
Hier kon ik rechtdoor
Ja! Zie je wel, heb vertrouwen
ook als straks de wind weer snijdt.
De brug over, je bent groot en licht.
De veters aansnoeren, een hernieuwde start.
Eindelijk weet je het doel van de voeten
nu begrijp je de stappen die moesten gezet.
Nog even verder de laatste afbuiging
de handen gespreid, de wind stroomt
aangenaam tussen de vingers.
Het is milder geworden, het gure is eraf.
De ronde is voltooid, langer en verder dan gedacht

eindelijk iets volbracht.

IMG-20200225-WA0000