Drenthe

Foto: Mirjam Noach


Je waant je in een groot openluchtmuseum zonder toegangstickets.

Wat een provincie! Wat een ruimte, rust en natuurschoon. De mensen zijn er vriendelijk, zeggen gedag en kijken ons meewarig aan als ze weer twee toeristen uit het westen van het land zien die Drenthe ontdekken.

Luisterend oor

Foto door Alex Green op Pexels.com


Het is haar tweede natuur met raad en daad klaar te staan

Zij biedt altijd een luisterend oor,
het gaat tussen alle bedrijven door
Het zijn veel vragen die haar worden gesteld
tientallen per dag, het aantal heb ik nooit geteld.
Soms komt het niet uit, dan zit ze aan de telefoon
en als het echt moet, dan negeert ze even haar
beller, gewoon.

Daarna stapt ze met een verhit hoofd haar kamer uit
wordt de rust zelve om jou aan te horen
stormt vervolgens weer haar kamer in
omdat iemand anders jouw vraag verstoorde.

Het is haar tweede natuur
met raad en daad klaar te staan
van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat,
zij staat altijd aan.
Daarvan word ze soms echt heel moe
dan is het teveel en te druk
zit ze er doorheen
en gaat ze een klein beetje stuk.

Maar zodra haar energie het toelaat
en jij op dat moment voor haar staat
dan biedt zij jou haar luisterend oor
zoals altijd, tussen alle bedrijven door.

Liever luisteren?

Verplichte anticonceptie

Foto door freestocks.org op Pexels.com


Waarom wordt de verantwoordelijkheid van de man nergens besproken?

Woest ben ik als ik dit artikel lees in de Volkskrant van 2 oktober 2021: “Rechter legt vrouwen die niet voor hun kinderen kunnen zorgen verplichte anticonceptie op.”
Rechters hebben, volgens de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg, het recht om vrouwen met ernstige psychiatrische problemen verplichte anticonceptie op te leggen. Let op, het gaat hier om nieuwe wetgeving, van kracht sinds begin vorig jaar. Sinds de wet van kracht is, is aan minstens zes kwetsbare vrouwen een zorgmachtiging voor verplichte anticonceptie gegeven.
Oud kinderrechter Cees de Groot noemt het in de Volkskrant ‘een sensationele doorbraak’ en volgens de NOS een ‘buitengewoon heugelijke ontwikkeling’.

Hè? Wat gebeurt hier nou? Een vrouw verplichten tot anticonceptie om zwangerschap te voorkomen omdat ze ernstige psychiatrische problemen heeft en een mannelijke kinderrechter die hierover halleluja jubelt?
Maar hoe zit dat dan ook alweer met zwangerschappen? Is een vrouw in staat om alleen met eitjes zwanger te raken? Want dat is wat deze wetgeving suggereert. Omdat de vrouw zwanger is en zíj niet in staat is om voor het kind te zorgen, word ze verplicht tot anticonceptie middels de prikpil.
Waar dient sperma dan voor? Verdomd, dat heb je nodig om het eitje te bevruchten. En wie zijn de leveranciers van dit zaad? Mannen. Welke verplichte anticonceptie krijgen zíj dan opgelegd als ze een vrouw met ernstige psychiatrische problemen bezwangeren?

In het Volkskrantartikel staat ook dat ‘…..zogenaamde ‘onmachtige’ vrouwen kinderen op de wereld zetten die zij zelf niet kunnen verzorgen en vaak al meteen na de geboorte moeten afstaan. Dat is niet in het belang van het kind en niet in het belang van de moeder vindt ook Paul Vlaardingerbroek, emeritus hoogleraar familie- en jeugdrecht aan de universiteit van Tilburg…’
Sinds wanneer ligt de verzorging weer volledig bij de vrouw? We waren toch zo hard bezig om de zorg en de verantwoordelijkheid voor kinderen gelijk te trekken tussen de partners?

Waarom wordt de verantwoordelijkheid van de man nergens besproken? Het wordt verdomme niet eens aangestipt! In de laatste alinea van het NOS-artikel staat alleen: ‘het steriliseren van mannen ligt nog gevoeliger, zegt De Groot. “Omdat dat als onomkeerbaar geldt. Bij de prikpil is het een kwestie van drie maanden, de behandeling kan eventueel herhaald worden”, zegt De Groot.”
Dus dáarom verplicht je de vrouw tot anticonceptie, daarom raken we die integriteitskwestie over de beschikking van je eigen lichaam bij mannen niet aan, omdat het bij mannen nóg gevoeliger ligt.
Dat is toch absurd?

Begrijp me goed; het krijgen van kinderen is een grote en levenslange verantwoordelijkheid. Het is een beslissing waarover van te voren goed moet worden nagedacht. Het is mijn mening dat kinderen die opgroeien in een stabiele gezinssituatie, een grotere kans hebben om goed terecht te komen in deze soms ontzettend moeilijke maatschappij.
Mijn woede schuilt in de aard van de berichtgeving waarbij mannen van iedere verantwoordelijkheid worden vrijgepleit.

Alsof we in Nederland in een oogwenk terug in de middeleeuwen zijn, waar door mannen wordt bepaald wat goed en slecht is voor vrouwen. Zo voelt deze wetgeving én berichtgeving. Dat het mannen zijn die deze beslissing toejuichen, dat er voor vrouwen wordt beslist, vind ik ronduit walgelijk. Als vrouwen niet goed uitkijken, dan zijn alle rechten waarvoor zo hard is gestreden, met één pennenstreek doorgehaald. Wees gewaarschuwd.

Liever luisteren?

Portret voor Johanna

Tekening: Gill Lambert


Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Op 4 oktober zou mijn lieve moeder 92 jaar zijn geworden. Nog altijd draag ik haar met mij mee.

Misschien neem je nu wel meer ruimte in dan in mijn jeugd. Alsof ik je nu veel beter begrijp. Jij, lieve Johanna, verdient een portret. Een portret zoals ik je zie op de tekening die is gemaakt van de foto toen je tachtig jaar werd. Waar je haar zo mooi zit, je ogen groot zijn en stralen. Díe ogen, met die grijsblauwe kleur. De vrolijkheid en onbevangenheid die daarin zijn vastgelegd had ik je iedere dag van je leven gegund.
Als huisvrouw, echtgenote en moeder van twee kinderen, had je een zorgtaak. De meest onzichtbare en ondankbare rol.
Nu pas zie ik jou echt. De welbekende spiegel is ook mij voorgehouden met opgroeiende kinderen. Je poetste, kookte en waste. Je streek de was tijdens ‘Goede tijden, slechte tijden’. Je was altijd bezig met je gezin. Je gedachten maakten overuren terwijl de volgende traptrede door jou met de stofzuiger onder handen werd genomen.
Je was streng en je was strikt. Regels zijn regels. Thuiskomen als de straatverlichting aan gaat. Niet op de pas gedweilde vloer lopen, ook niet met je pantoffels aan.
Soms was ik bang van je.
Zorgeloos was je op vrijdagochtend. Die was voor jou. Dan zat je al vroeg bij de kapper. Daar las je de Story of de Privé en je wachtte totdat je bij jouw kapster terecht kon. Ik weet dat je over jouw kinderen vertelde. Alles wat wij deden was bijzonder. Jouw kinderen, jouw trots.
Of papa, jouw held. Jij was altijd al stapeldol op hem. Jullie woonden bij elkaar in de straat in Amsterdam. Je hebt op hem gewacht, jouw Ron, totdat de oorlog voorbij was en hij veilig uit Friesland kon terugkeren.
Voor mij heeft het altijd geleken dat jij de grond aanbad, waarop hij liep.

Het bordje pap op de eettafel. Bambix met warme melk en hagelslag. Venz. Puur. Jij zit in de keuken, op de kruk. We zeggen goedemorgen. Ging het mij om de pap of de hagelslag?
Jij bent al ruim een uur wakker. Je hebt vast al een handwas gedaan of de broodjes gesmeerd voor Richard en mij om mee te nemen naar school.
Terwijl ik eet, zit jij in je duster op de kruk bij het aanrecht. De deur van de huiskamer naar de keuken is dicht. De deur van de keuken naar de tuin is open. Je drinkt koffie en rookt een sigaret. The Three Castles, twintig stuks in een felgele verpakking met drie zilverkleurige torens. Scherpe Engelse tabak, zonder filter. Nog ruik ik die geur.
Na het ontbijt zet ik het bordje in de keuken, jij zet het daarna in de afwasmachine.
We geven elkaar een kus als ik de deur uitga.
‘Goed je best doen hoor. Wees voorzichtig.’
Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Liever luisteren?

In stilte

Foto door cottonbro op Pexels.com


Verdriet delen is geen usance

Zij lijdt in stilte
de lach is weggestorven
het gesprek stilgevallen
de warmte verdwenen
waarmee zij omringd was.
Niet langer
is het huis de plek waar
zij zich geborgen en veilig voelt.

Ze lijdt in stilte
er is niemand
om mee te praten
het laat zich ook moeilijk vertellen
ze voelt zich zo alleen.
Verdriet delen is geen usance
en wie zit er nu te wachten
op haar relaas?

Ze lijdt in stilte
denkt weemoedig terug
aan voorbije dagen
waarin ze samen alles deelden
en wisten
wat er speelde
waarin ze elkander liefhadden
en vooruitkeken.

Zij lijdt in stilte
En zij die het weten, lijden met haar mee.
In stilte.

Liever luisteren?

Wachten

Foto door Ju00c9SHOOTS op Pexels.com


Ze waren het liefdespaar van de middelbare school.

Daar stond ze, onder de luifel van het gesloten restaurant. Ze was op tijd, misschien iets te vroeg. Je weet maar nooit hè, je wilt een ander toch ook niet laten wachten. Ze wist hoe vervelend dat was.
Haar dochter met dat eeuwig drukke gezinsleven was altijd te laat.
En nu stond ze hier, tussen de opgestapelde terrasstoelen. Het was een beetje armoedige plek om af te spreken. Ze keek naar de mensen die op het terras van het restaurant aan de overkant zaten te lunchen. Het zag er allemaal heel gezellig uit. Bij de twee vrouwen in de hoek spatte de blijdschap van hun ontspannen gezichten. Alsof ze verliefd waren. Zou dat waar zijn? Ze kende geen mannen- of vrouwenstellen.
Ach, hoe lang geleden was het dat ze verliefd was geraakt op haar man zaliger? Ze daalde af in haar herinneringen waar de tijd nog aan haar kant stond en de toekomst onbegrensd leek. Ze hadden het goed gehad, mooie reizen gemaakt, lekker met de boot op de plassen gevaren. Hij was een harde werker en had als bloembollenteler goed geboerd. Daar plukten de kinderen die het bedrijf na zijn overlijden hadden overgenomen, de vruchten van. Jan, ze miste hem enorm. Hij was altijd lief voor haar, had haar op handen gedragen. Niets was te dol. Zij was thuisgebleven, bij de kinderen.
‘Beatrijs’, had Jan gezegd, ‘jij hoeft niet te werken. Ik ben je man en ik beschouw het als mijn plicht om ervoor te zorgen dat het je aan niets ontbreekt.’ Heerlijk had het geklonken. In het begin vergde het thuis zijn en voor de kinderen zorgen nog veel van haar maar toen ze naar de middelbare school gingen, had ze zeeën van tijd. Tijd waarmee ze iets moest aanvangen.
Ze keek uit naar het moment dat Jan thuiskwam en naar de weekenden. Dan gingen ze op stap. Met pubers is niks te beginnen, die leven hun eigen leven en ouders zijn hen alleen maar tot last. Snotkinderen.
Ze had ze teveel verpest. Alles was zwaar, te veel, te druk, te vermoeiend. Niks konden ze hebben. Ze hadden hun vader eens moeten zien. Die man werkte als een paard. Alle dagen laat thuis. Vaak op zondagmiddag ging hij nog naar de zaak.
Ach, haar Jan. In de beginjaren was het allemaal zo fantastisch. Ze waren het liefdespaar van de middelbare school. Ze keek nog wel eens naar ‘Het mooiste meisje van de klas’. Zij en Jan waren ook zo populair. Wat een tijd was dat. Ja, hij had haar altijd op handen gedragen. Jammer dat ze nooit mee mocht met de bedrijfsuitjes naar Scandinavië waar veel afnemers zaten.
Haar vader, van wie het bloembollenbedrijf oorspronkelijk was, had hem nooit gemogen.
‘Een charlatan is het Beatrijs, let op mijn woorden. Zo glad als een aal, die glibbert uit je handen, zwemt bij je vandaan’. Dat kon allemaal wel zo zijn, maar Jan de smoezenier had er toch maar mooi een internationaal bedrijf van gemaakt. Nee, het had haar aan niets ontbroken.
Het werd warm onder de luifel. Beatrijs stond daar toch al minstens een kwartier. Ze zag dat een van de twee vrouwen in de hoek haar af en toe aankeek. Het voelde wat ongemakkelijk.
Was Jan er nog maar, hij zou haar niet hebben laten wachten.
Nee, dat was niet waar. Op een goed moment was ze het spuugzat. Hij kon niet zomaar komen binnenvallen. Het was verdomme haar huis geworden, al die dagen zonder hem. Hoe kon ze nou haar eigen leven invulling geven als hij maar te pas en te onpas kwam binnenvallen?
Het was een mooie begrafenis. Het halve dorp was uitgelopen. Als Jan toch eens zijn eigen begrafenis had kunnen meemaken. Prachtig zou hij het hebben gevonden. Al die mensen die hen aanstaarden, net als toen op de middelbare school. Het voelde glorieus. Ze zag veel bekenden uit haar jeugd. Mannen en vrouwen die oud waren geworden. Was zij zelf ook zo oud? Ach, ze had het echt niet doorgehad. Tijd was voor haar zo rekbaar.
Direct na de begrafenis had ze had het grote huis aan de rand van het dorp verkocht en een penthouse gekocht aan de haven. Dat had nog meer leven in de brouwerij gebracht. Ja, ze had het gezellig gemaakt.
Toch was het nu heel anders dan toen ze jong waren. Die verliefdheid in haar jeugd, dat maak je maar eens mee in je leven. Haar vader had gelijk gehad. Jan was een charlatan en een gladde aal, maar ontglippen? Welnee, op een goed moment was er gewoon geen plaats meer voor hem in haar leven. Waar had ze de tijd vandaan moeten halen met Dennis, Jasper en Carlo? Als ze niet van te voren wist wanneer Jan thuis kwam, liep haar hele schema in de soep. Ze had geen tijd of zin om daar allemaal rekening mee te moeten houden.
‘Wij zijn mensen van de grond’, had haar vader gezegd. Van de grond of in de grond, haar maakte het niet uit. Als Jan maar weg was.
Ach die Jan. Wat een prachtige vent was het toch in zijn nieuwe cabrio op weg naar Zweden voor alweer een bespreking. Ze had ze nog uitgezwaaid, hem en zijn business development manager. God, hoe lang had dat vrouwtje met hem samengewerkt? Al vanaf hun trouwen toch? Nee, naar haar begrafenis was ze niet geweest. Ze was immers een vrouw in de rouw.
Haar Jan, wat een heerlijk leven had ze gehad met hem. Al die luxe, die vrijheid, die zeeën van tijd. Ja, hij had haar echt alles gegeven wat ze wilde, zoals hij had beloofd.
Ze keek nog eens op haar horloge. Ze was het wachten zat. Ze glipte er maar eens tussenuit.

Liever luisteren?

Ontlezen

Foto door Pixabay op Pexels.com


Spelen met taal is voorbehouden aan ons allemaal

Voor optimale beleving adviseer ik ook de audio-opname onderaan de tekst te beluisteren.

Ontdekken, ontmoeten, ontlezen,
ontwaken, ontwikkelen, ontspannen
wij hebben geen grootse plannen
nodig om woord na woord na woord
te verorberen, woorden die ons laten leven
omdat die woorden meer geven
dan dikke rapporten waarin
we niks beleven
behalve dat we ontlezen.

Aspirant vaders en moeders,
bezint eer u begint, spreek af dat u
tegen uw toekomstig kind
praat en praat en praat,
moeilijke, makkelijke en gevonden woorden,
geen kind dat zich daaraan ooit stoorde.
Neem het mee in de wereld van taal
op papier en in geur,
vertel het smaakvol en in kleur.

Neem ze mee in verhalen
Die we uit de bieb halen en laat ze ontdekken
werelden tot leven wekken.
Laat ons ontmoeten, een nieuwe horizon begroeten
laat ons ontwaken uit de suffe slaap van het vluchtige
en durf te verdrinken in het heftige
van avonturen die duren, totdat het verhaal af is
en wij een nieuwe held
hebben ontmoet die precies doet
wat jij en ik willen.

Laten we ontwikkelen
uit elkaar halen en iets nieuws bouwen
een nieuw vertrouwen
in de woordenschat en het vermogen
van mensen die met praten, taal en woorden
duidelijk maken wat ze wensen.
Laten we hen stimuleren om te ontspannen
met woorden, op papier, die je laten vertrekken van hier
naar daar, waar je nog nooit was geweest
en nu voor altijd wil zijn.

Ontdekken, ontmoeten, ontlezen,
ontwaken, ontwikkelen, ontspannen
wij hebben geen grootse plannen
nodig om woord na woord na woord
te verorberen, woorden die ons laten leven
woorden die meer geven
dan dikke rapporten waarin
we niks beleven, behalve negatief gedoe.

Met enthousiasme en waardering
voor alles wat we proberen te leren
komen we verder, kijk maar eens hoe.
Spelen met taal is voorbehouden aan ons allemaal
en vergroot de schat aan woorden die we
kunnen gebruiken om te ruiken
aan het positieve element
waarvan iedereen, die het taalspelletje kent
weet dat je ook gaat lezen om meer te weten
waarvan je nog niks wist.

Ontdekken, ontmoeten, ontlezen,
ontwaken, ontwikkelen, ontspannen
wij hebben geen grootse plannen
nodig om woord na woord na woord
te verorberen, woorden die ons laten leven.

Liever luisteren?

Vrouw op de fiets

Foto door Javon Swaby op Pexels.com


Daar reed ze in de zon
zij reed weg, terwijl de rest begon
.

Het is een begin van iets
er reed een vrouw op de fiets
met grijs haar en een blauwe regenjas
een paraplu onder de binder, tegen
regen – achtige hinder.
Daar reed ze in de zon
zij reed weg, terwijl de rest begon.

Ze keek zo vrolijk, zo blij
er reed een mevrouw op de fiets voorbij.
Ongedwongenheid straalde ze uit.
Waar is dat gebleven bij mij
die spontaniteit, vrij.

Waarom eerst de kansen berekenen
de situatie uittekenen
indekken, beschutten, bebouwen
indekken, beschutten, bebouwen!
Alles, om emoties tegen te houden.

Voel dan, voel je buik.
Voel maar en volg je intuïtie
vergeet je positie
draai, naar onbevangenheid
wees bevrijd
en rijd

Naar het begin van iets
net zoals die mevrouw, op de fiets.

Liever luisteren?