Onaf

Foto door Jennifer Murray op Pexels.com


alsof je een serie zit te kijken waarvan je de laatste aflevering mist

Wij kenden elkaar pas kort. Jij had altijd een verhaal dat je in geuren en kleuren deelde. Het waren ontmoetingen waarop ik steevast nog dagenlang kon teren. Terughalen en herkauwen van woorden, de intonatie, de manier waarop ze werden ondersteund door het praten met handen en gezichtsuitdrukkingen of juist het uitblijven daarvan. Herbeleven van middagen in de tuin, onder de parasol met hapjes en fantastische Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc.
In al je enthousiasme was je nooit overdreven. Je keek ernaar uit om de mogelijkheden die op je pad kwamen, te benutten. Over sommige plannen had ik weleens twijfels, maar het was jouw leven. Het leven dat je deelde samen met je echtgenoot. Hij neemt geen blad voor de mond, heeft zich opgewerkt en is daar terecht trots op. Hij daagt je uit met zijn stellingen en zet daarbij ook nog eens zijn felblauwe ogen in als extra troef.
We waren nog maar net begonnen en het was de bedoeling dat we deze middagen nog lange tijd zouden volhouden.
Nu is het voorbij en het voelt onaf. Onaf omdat het te kort was. Omdat ik nog helemaal geen compleet beeld had van jou en jullie, de plannen, de mogelijkheden en het optimisme waarmee jij het plaatje inkleurde.
Heel langzaam laat ik het besef van deze ingrijpende gebeurtenis tot mij doordringen. Het kan alleen maar zo langzaam omdat het voor mij te snel is gegaan. In de loop van afgelopen anderhalf jaar, waar dit land tot stilstand kwam, ben jij op een spoor geraakt waar het heel hard ging. En ik zag jou te weinig om te beseffen hóe hard dat ging. Zelfs na ons laatste samenzijn had je nog plannen om vooruitgang te boeken.
Nu is er geen mogelijkheid meer om je beter te leren kennen, behalve via herinneringen van anderen aan jou. Het voelt alsof je een serie zit te kijken waarvan je de laatste aflevering mist en je altijd blijft afvragen hoe het is afgelopen.
Ik denk aan je man, hoe het hem zal gaan als het stof is neergedaald, iedereen zijn eigen leven weer heeft opgepakt en hij zonder jou verder moet.
Het is allemaal zo vreemd, zo unheimisch. Alsof ik iets weet wat mij misschien helemaal niet aangaat, ik kende je immers nog maar zo kort. Daarin schuilt mijn verdriet, kleurrijk mens; dat onze wegen nu al zijn gescheiden. ♥

Het water

Foto: Limburgtoday.nl


Alles dat in de weg staat, wordt nietsontziend en
met ongekende kracht weggeslagen en verwoest.

Het water stijgt tot ver boven de gevaarlijkste stand,
verzamelt en gedraagt zich als een bende die uitdaagt en oproept
tot samenscholing en zich niet langer laat tegenhouden,
de grens van het toelaatbare overschrijdend en met
stroomopwaarts en -afwaarts gaan het recht in eigen vaart neemt.

Alles dat in de weg staat, wordt nietsontziend en
met ongekende kracht weggeslagen en verwoest.
Het water beukt zich een vloedgang verder, voert bevrijdende manoeuvres uit
en stuwt met grote snelheid, op weg naar nog meer rampspoed.

Het water waarvan wij denken het te kunnen leiden en in te tomen,
bepaalt nog altijd zijn eigen koers.
Het water komt waar het wil.

Of het komt niet en zal dan net zo verwoestend zijn.

Liever luisteren?

Kort zomersprookje

Foto door Pierre Blachu00e9 op Pexels.com


De herinneringen van haar verblijf nam ze mee als souvenirs.

Van heel ver was ze gekomen. Vanuit het dichtbegroeide donkere woud waar ze zich beschut én beperkt voelde. Het was geen gemakkelijke beslissing geweest. Je weet immers wat je hebt en als je voor de keuze staat, zijn er altijd meer dan genoeg redenen om ergens van af te zien.
Voorzichtig zette ze haar eerste stappen op het pad aan de rand van het bos. Ze was op haar hoede, bij gevaar kon ze snel wegduiken. Aan de andere kant, daar zag ze de ongekende mogelijkheden. De dag dat ze alleen nog vooruit keek, kon ze zich goed herinneren.
De vermeende lichtheid van haar nieuwe situatie maakte haar dartel en met haar steeds grotere stappen nam ze ook meer risico. Ze was vrolijk en geliefd. Daar waar ze kwam vond iedereen haar leuk. Als ze ergens langere tijd bleef, liet ze een onuitwisbare indruk achter. Toch bleef iets haar voortdrijven. Het was leuk en fijn voor zolang het duurde. De herinneringen van haar verblijf nam ze mee als souvenirs.
Zorgeloos trok ze van plek naar plek totdat ze erachter kwam dat haar vrolijkheid slechts ijle lucht was. Het ontbrak aan een vaste substantie, om te omarmen of je veilig bij te voelen.
De bergen die ze over moest werden steeds hoger en ze sleepte zich voort. In de bittere winterkou passeerde ze dorpen vol warme peperkoekhuisjes. ‘Ik wil ook in een peperkoekhuisje en dan blijf ik in bed tot ik zin om eruit te komen’. Tranen welden op. Ze voelde zich eenzaam en onbeschermd. Gelaten trok ze verder en slechts langzaam kwam ze vooruit. Wat hadden haar die vrolijke en luchtige dagen uiteindelijk gebracht?
Boven aangekomen, uitgeput van de zware rugzak die ze meedroeg, stond ze stil en keek naar de schoonheid van wat verder weg lag. Wat een verschil met dat donkere woud waaruit ze tevoorschijn was gekomen. Dat had ze ‘m toch maar mooi geflikt.
In de lente werd het weer aangenaam met gezapige groene weiden waar doorheen kristalhelder water stroomde.
In het dorpje waar ze stopte, waren geen mierzoete peperkoekhuisjes. Hier stonden prachtige vakwerkhuizen met een stoer en stevig houten raamwerk en witgeschilderde muren.
De reis had haar inzicht gegeven, van ervaringen voorzien. Ze was wijzer geworden. Ze bekeek het dorp met oprechte interesse en zag vanaf de oude brug de diepgang van de rivier en hoe alles doorstroomt. De uitbundige bloemenzee hangend aan balkons en lantaarnpalen in parken voorzag de verzameling huizen, die oogden als een onneembaar bolwerk, van romantiek. Romantiek van het soort dat je overkomt.
Eindelijk begreep ze waarnaar ze op zoek was geweest. De woorden waarmee ze werd aangesproken op het plein vertelden het haar; wees welkom, hier kan jij je echte stem laten horen en je ware aard laten zien.
Ze was thuisgekomen. Haar reis was ten einde.

Voor iedereen die (binnenkort) op reis gaat; fijne zomerdromen gewenst ♥

Liever luisteren?

Decor

Foto door Mabel Amber op Pexels.com


Hier gaat het om, dit zijn de geluksmomenten.

Het was alsof ik in een decor liep. De lucht was grijs, vol dikke wolken die waarschuwden dat er zomaar een bui zou vallen. De wind waaide behoorlijk, de zachte luchtstroom voelde prettig. Regelmatig keek ik naar boven om te checken of het droog zou blijven.
Het gras was groen, groener dan de dag ervoor toen ik daar ook liep. De bakstenen muren waren lichtergekleurd dan anders. De klaprozen nóg roder en vrolijker. Het water donkerder dan normaal.
Het was de lichtinval die veroorzaakte dat ik in mijn eigen vertrouwde omgeving rondliep alsof alles bewoog en ik stilstond. Het landschap dat werd opgelicht door die eigenaardige witte stralen zoals je ze ziet op schilderijen van oude meesters.
Alles trok voorbij.
Als een kind keek ik verwonderd rond; alsof ik daar voor het eerst liep. Ik leek me in een ander universum te begeven waar alles vrolijk en helder was. Opgenomen worden in de omgeving, een worden met jezelf. Zo’n alledaagse wandeling die totaal anders werd. Zo’n zeldzame ervaring waarvan je achteraf weet dat die je altijd bijblijft.
Net zoals die keer jaren geleden, op de rug van een kameel in de doodstille woestijn in Marokko, waar ik de zon zag ondergaan en het donker ervoor in de plaats kwam. Het is onmogelijk te beschrijven wat ik toen beleefde, een tocht zo duizelingwekkend mooi.
Hier gaat het om, dit zijn de geluksmomenten. Om te onthouden en te koesteren.
Die momenten moet je niet zoeken, die overkomen je.

Liever luisteren?

Onzichtbaar

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com


op gepaste afstand volg ik er achteraan.

Laatst ving ik een deel op van een verdrietig gesprek en dat bleef maar in mijn hoofd zitten. Het moest eruit, ik had er last van.
Zo ontstond dit zwaarmoedige gedicht.

Onzichtbaar

Haal mij nu maar weg
schuif jij daar maar aan
het past in de reeks
ontkenningen van mijn bestaan.
Laat hen die zo graag willen
vol poes en pas
hun leidersrol nemen
op gepaste afstand volg ik er achteraan.

Steek nooit je kop uit
boven het maaiveld
neem geen enkel initiatief
dat maakt het veel makkelijker
voor jouw en hun gerief
schreeuw het niet uit
blijf liever stil
het is beter onzichtbaar te blijven
beter; voor je eigen bestwil.
Als zich een mening heeft gevormd
is dat wat ze blijven zien
jouw ideeën, wensen, frustraties
zullen ze wegwuiven en negeren bovendien.

Haal mij nu maar weg
schuif jij daar maar aan
het past in de reeks
ontkenningen van mijn bestaan.

Liever luisteren?

Onderstroom

Foto door Pixabay op Pexels.com


Het was een fantastische periode
waarin iedereen wel een beetje gay leek.

Afgelopen week berichtte de NOS op hun site dat Hongarije ‘promotie’ verbiedt van homoseksualiteit onder jongeren.
Boeken, films en andere media met seksuele inhoud die niet heteroseksueel is, worden verboden. Ook reclameuitingen waarin homo- of transseksualiteit wordt genormaliseerd, mogen niet meer worden vertoond. In Rusland geldt een dergelijk verbod al sinds 2013. In Polen zijn er sinds eind 2019 bijna tachtig ‘LHBT-vrije’ zones.
Zien jullie net als ik, hoe wetgeving sluipenderwijs wordt ingevoerd?
Uitsluiten, verbieden, strafbaar stellen. Doet jou dat ook ergens aan denken?

Onlangs keek ik de laatste aflevering van de Roze revolutie. Daarin werd teruggekeken op de jaren ’90 met als hoogtepunten de Gay-games, de vrijheid die werd ervaren en, uiteraard, de invoering van het homohuwelijk op 1 april 2001. Dat werd afgezet tegen de huidige situatie. Volgens de sprekers in het programma is er sprake van verpreutsing en heerst er, in tegenstelling tot de jaren ’90, een sfeer van angst en onvrijheid. Genoemde periode heb ik uitbundig in Amsterdam, destijds Gay-capital of the world, meegemaakt. Het was een fantastische periode waarin iedereen wel een beetje gay leek, zo vrolijk was het.

De afstand van Amsterdam naar Boedapest is ruim 1.100 kilometer. De afstand van Amsterdam naar Warschau is bijna 1.100 kilometer. De afstand van Amsterdam naar Moskou bedraagt bijna 4.900 kilometer. Binnen één tot maximaal vijf dagen rijden ben je in een van bovengenoemde landen.
Wetgeving en uitsluiting daar, verpreutsing en vijandigheid hier.

Er hangt iets in de lucht.
Met een gevaarlijke onderstroom en weinig tegenwind.

Liever luisteren?

Gaan

foto: jeltedeboer.nl


Het laatste stukje wind mee was de beloning.

Het was magisch.
De afslag landinwaarts, op weg naar huis toen ik meer dan zestig kilometer had weggetrapt, voelde als een verademing. Het laatste stukje wind mee was de beloning. Trots dat ik eindelijk deze ronde helemaal had volbracht. Naast de prestatie, was het vooral een ervaring. Voor herhaling vatbaar.

De Ringvaart fietsen is meer dan alleen een prestatie. Je fietst een stuk trots. Het rondrijden van land dat ooit water was. Deze gemeente is ontstaan omdat het water, dat steeds meer land verwoestte, moest worden bedwongen. Deze gemeente is ontstaan door vakkundigheid, hoogstaande techniek en door het verrichten van rauwe, harde en smerige arbeid. Duizenden Polderjongens, (jonge)mannen komend uit heel Nederland, hebben meer dan 150 jaar geleden met alleen een schep in hun zwarte en eeltige handen, verblijvend in woon- en leefomstandigheden om van te huilen, waar in armoe en met ziekten de tering naar de nering werd gezet, een vaart gegraven zodat daarna de vier gemalen het water uit de drie meren konden leegpompen.

Met die ontstaansgeschiedenis in mijn achterhoofd reed ik ruim drie uur met het water aan de ene kant en de polder in alle verschijningsvormen aan de andere kant. Van iedere minuut heb ik genoten.
Het trage van de akkers en de weilanden met koeien en schapen, de bloemrijke natuur volop in bloei, het glimmende, wereldse van Schiphol, de huizen langs de dijk, de bootjes op het water.
De stilte in je hoofd omdat je alleen rijdt. De roes van het ritme waarin je de trappers laat rondgaan, de volmaakte eenheid tussen hoofd en lichaam. Alsof je in een andere dimensie raakt.
Voor mij was het een uitdaging. Lange einden door de polder rijden had ik al vaker gedaan. De wens om de verbindende ring te fietsen vormde zich geleidelijk. Steeds had ik de monumentale ronde uitgesteld. Te groot, te lang, teveel wind tegen. Op het fietsen van de Ringvaart moest ik mij mentaal voorbereiden.

Het was een mooie vrije dag. Beetje bewolkt, beetje fris en bijna windstil. Onverwacht zijn de omstandigheden zo gunstig dat ik alles liet vallen en besloot: vandaag gaat het gebeuren. Ik smeerde een broodje, vulde een fles met water en nam een appel mee voor onderweg. Zonder te weten hoe lang ik erover zou doen, stapte ik op de fiets en ging.

Liever luisteren?

Poldercultuur

Terwijl de Polderdichterverkiezing in volle gang is, publiceer ik vandaag mijn allerlaatste gedicht als allereerste Polderdichter Haarlemmermeer.
Gemeente Haarlemmermeer vroeg mij bij de herziene Cultuurnota een passend gedicht te schrijven. Dat moest dan wel een pagina lang worden.
Tuurlijk. Doen we. Met liefde. Alles om cultuur in Haarlemmermeer een hart onder de riem te steken.

Poldercultuur

Forten langs de Geniedijk, de Ringvaart
en museum de Cruquius,
kenmerken van haar ontstaansgeschiedenis
cultuurhistorie waarop Haarlemmermeer
zo trots is, laat met overal te vinden
moderne sculpturen zien
dat het met de tijd is meegegaan
net zoals de magische sfeer van Mysteryland
in het Haarlemmermeerse Bos
waar iedereen samenkomt

En voordat we met z’n allen
de Bietenbrug op gaan, proeven we
kristalheldere moderniteit in Sugarcity
en slingeren we langs Stompe Toren terug
de tijd in naar de Houtrak, natuurgebied
dat past bij Haarlemmermeer
horend bij de open cultuur die zich
het duidelijkst toont in weids landschap

De lange rechte wegen langs
kleine kernen waar amateurkunst
hoogtij viert voor menig volgeboekte
grote zaal in oude en nieuwe Dorpshuizen
laat generaties in het Crashmuseum
in elkaar overvloeien en versterken in het
gevoel dat Haarlemmermeer
inwoners in iedere kern met cultuur verbindt.

Laat de muziek spelen, acteurs acteren en zangers zingen
laat Haarlemmermeer uitbundig de vrije tijd besteden
aan die kunst van het samenzijn om de verbintenis
en de rijkdom die cultuur in zich huisvest
over het voetlicht te dragen
en aan de buitenwereld te tonen
tijdens Grazende Zwaan of in poppodium Duycker

Laat cultuur binnen de eenendertig kernen
stromen zoals de Ringvaart doet
om nieuwe stromingen ruimte te geven
in de ruimte van Haarlemmermeer.
Laat cultuur culturen mengen
en als schakels aan elkaar verbinden.

Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer

Liever luisteren?

Tegen alle verwachting in


Je weet namelijk nooit wat de nabije toekomst brengt.

Toch nog slecht weer. Het kwam een dag later dan voorspeld. Zo grijs als de lucht is, voelt het ook binnenin. Een beetje van alles is uiteindelijk van alles niks. De koude en natte start van dit jaar heeft ervoor gezorgd dat het grondwater in de hoger gelegen zandgrondgebieden weer op peil is. In de lagergelegen kleigrond waar ik me bevind, wordt het steeds meer een modderpoel.
Fijn is anders. Dat geldt ook voor gebroken weekenddagen met midden-op-de-dag-activiteiten. Liever heb ik ze eerder in de ochtend of laat in de middag.
Het is ook nooit goed; te weinig kunnen of mogen ondernemen leidend tot vervelens veel vrije tijd of een drukke agenda met vermoeiend weinig rustmomenten. Wat wil je nu echt? Is er überhaupt iets te kiezen of is dit onderdeel van datgene wat we ‘het leven’ noemen?
Je kan proberen het allemaal zo goed mogelijk te ordenen zodat het proces voor jou beheersbaar is. Dat doe je dan voor je eigen gemoedsrust. Je weet namelijk nooit wat de nabije toekomst brengt.
Zo dringt hier, geheel tegen alle verwachting in, opeens de zon door.
Wanneer ik in de tuin sta om de warmte en het licht te vangen, ruik en zie ik wat de regen ook bracht; de geur van nieuw leven te midden van overdadige bloemenpracht.

Liever luisteren?