Leed

Voor een lieve en dierbare vriendin.

Vandaag heb ik leed gezien
bewust aangebracht.
De gelatenheid, nu nog
voordat woede en verbijstering
het verdriet doet verstommen.

Vandaag heb ik leed gezien
opgekruld op de bank
onder een dekentje.
Zonder wanhoop, doch
met totale verslagenheid
en ongeloof over het verloop.

En het besef, het besef
dat het waar is;
door en door rot en verdorven.
Maakt stom en geslagen
stelt vragen zonder antwoord
plaatst leed in langzaam lijden.

Het laatste vliegtuig

 

De dag dat ik het laatste vliegtuig zag,
was in maart van dit jaar.
We liepen buiten, het weer guurder dan voorspeld
en spraken over de schoolprestaties van zoonlief.
Normaal zouden wij op dat tijdstip vergaderen
of nadenken over gewichtige zaken.
Alle dagen liepen wij – samen, met elkaar.
Kinderen speelden buiten
fietsers kwamen voorbij
alsof alles gewoon en vredig was,
tot het laatste vliegtuig in de lucht
Het tegendeel bewees.

20-03 Het laatste vliegtuig Vliegtuig - tekst + foto HV

Met dank aan Hans Verhoog voor de toestemming en het gebruik van zijn foto.

Hey Cardiff

Singing Unlimited – Hét Koor en de jaarlijkse deelname aan de Sweet Adelines International – Regional Convention. Geannuleerd, geveld door COVID-19. Geen Cardiff of tof weekend. Wél een rappe tekst ook volgend jaar bruikbaar, met andere plaatsnaam.

Want wij zijn SU; we gaan ervoor!

Hey Cardiff (3)

Zeepbel

20-03-10 Zeepbel

De warmte van de badkamer
is voelbaar in de gang.
Iets troostends heeft het
die besloten, dampende ruimte
waar rust heerst,
waaierend door het huis.
Kan je dat meenemen
die kalmte en reinheid?
Onaantastbaar in je bubbel
de wereld gemoedelijk gadeslaan,
drijven boven de dagelijkse drukte
van zenden en ontvangen.
Die tranquiliteit en eenheid in jezelf;
houd je ‘m vast vandaag?
Of knapt de zeepbel
op de drempel van het leven.

 

Volbracht

De wind is veel feller
buiten is het blauw en koud.
Waarheen stappen mijn voeten
pratend in mezelf kies ik een richting,
guur of snijdend
pijnlijk is het bijna.
Om de hoek snijdt het verder
de voeten gaan, vooruit dan maar
het pad op naar boven.
Toch al tegendraads nog een extra bocht erbij.
Pad en fietspad zo langs elkaar
denderende honden botsen alles omver.
De polder staat onder water,
in de zomer een mooie muggenplaag.
Het pad is goed begaanbaar en kaal langszij
verscholen voor de wind eromheen.
De voeten stappen verder in een spontane cadans
de rug in de wind, de capuchon over de oren.
Verder gaan we, veel verder
omdat de voeten het willen
omdat het hoofd rust krijgt.
Niks uitwaaien, uitlopen.
Over het gras van de opgeworpen wal
anders dan de vorige keer.
Hier kon ik rechtdoor
Ja! Zie je wel, heb vertrouwen
ook als straks de wind weer snijdt.
De brug over, je bent groot en licht.
De veters aansnoeren, een hernieuwde start.
Eindelijk weet je het doel van de voeten
nu begrijp je de stappen die moesten gezet.
Nog even verder de laatste afbuiging
de handen gespreid, de wind stroomt
aangenaam tussen de vingers.
Het is milder geworden, het gure is eraf.
De ronde is voltooid, langer en verder dan gedacht

eindelijk iets volbracht.

IMG-20200225-WA0000

Kringel

Twee vrienden trotseerden tegenwind
om waarachtig luchtiger onderwerpen
te bespreken.
Vooruitgekeken werd er;
dat wat was gepasseerd
namen ze mee in hun levenswijsheid.
Snijdende zijwind bracht hen nieuwe invalshoeken
en af en toe wat zeer.
Voor de wind
is het makkelijk te constateren
dat wat achter hen lag
minstens zoveel inspiratie en bevrijding gaf.

En de wind kringelde rond hun hoofd
zoals vroeger de rook.

 

 

Polderdichter!

Op de kortste dag van het jaar publiceer ik mijn allerlaatste gedicht als Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019. Twee jaar lang heb ik dit ambt mogen uitoefenen. Met veel plezier en naar beste vermogen heb ik er invulling aan gegeven. Iedereen die haar of zijn steentje heeft bijgedragen (posters, kaarten, het gedicht op straat, foto’s, opnames, voordrachten, interviews en persberichten): bedankt! Er heeft zich een mooie collectie aan materiaal gevormd.

Haarlemmermeer verdient een Polderdichter. Deze gemeente is er een van uitersten: geschiedenis en vooruitgang komen hier bij elkaar. Genoeg om in een gedicht te vatten.

Met liefde,
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

IMG-20180131- Polderdichter

Polderdichter Haarlemmermeer

Daar stond ik,
Vol trots en ongeloof;
de eerste Polderdichter Haarlemmermeer
We gingen van start, wat een eer.
Zoveel meegemaakt, samengevat in zestien gedichten
waarmee ik Haarlemmermeer mocht verlichten.
Daar lag ik, op straat en stond ik, aan het strand
Typte ik op het groenfestival mijn vingers blauw,
schreven we theequotes samen met jou.
We vierden met elkaar
de eenwording begin dit jaar.
Meneer Hoes werd mevrouw Schuurmans
opnieuw was daar een mooie kans
om de polder te roemen –
diens schoonheid te benoemen.
Tot slot bleek het allemaal te draaien om Zij / Hij
en bleek er zomaar een periode voorbij.

Twee jaar lang
Mocht ik jullie Polderdichter zijn.
Wat was het mooi, wat was het fijn.

 
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

Nel en Nelleke

Als twee grondleggers van koor Singing Unlimited besluiten te stoppen omdat het fysiek te zwaar wordt, terwijl hun hart iets anders zegt, dan neem je daar op grootse wijze afscheid van.
Dank je wel Nel en Nelleke; voor alles.

Nel en Nelleke

Boegbeelden; kleurig en rijk versierd
om tegenop te kijken, zijn jullie.
Iconen; bijna heilig en
representatief voor dit koor, zijn jullie.
Wij die nog zoveel moeten leren,
voorbeelden zijn jullie
voor ons.

Meegebouwd aan Singing Unlimited
die steeds groter wordende groep.
Wekelijks de vertrouwde gezichten
doorzetten en doorgaan.
Altijd loyaal en voor het beste resultaat staan.
Zo mooi gekleed en gekapt
klaar voor iedere repetitie en coaching.
Zingen met de juiste intentie
tijdens de jaarlijks overzeese conventie.

Nel en Nelleke,
als een twee-eenheid
die ieder apart haar eigen leven leidt.
Als boegbeelden, iconen en voorbeelden zijn jullie
waarvan wij hebben genoten
en tegenop gekeken, representatief voor dit koor.
Naar jullie voorbeeld, gaan wij onvermoeibaar door.

Nel en Nelleke,
Al die tijd hebben jullie er gestaan,
het kost ons idioot veel moeite,
juist jullie te laten gaan.

19-12-15 Nel en Nelleke (2)