Zaterdagmiddag

Duister die sneller invalt
door dreigend donkere wolken
Bootjes voortgesleept in stuwend zwart water
molen in groen als baken langszij.
Een fietser in grijs
op glinsterend glimmend wegdek.

“Ik ga hier nooit meer weg”, flitste het in mijn hoofd. Terwijl ik doortrapte op die donkere namiddag, had ik de wind in de rug en ver vooruit kijkend zag ik de contouren van het Fort. Het water links, grasland rechts. Het is niets bijzonders en toch gaf het een fijn gevoel van vrijheid om daar op dat moment te zijn met dat uitzicht. Deze polder is niet per se wereldschokkend mooi. Verstedelijking rukt op en de economie waarop deze grote gemeente draait, is het belangrijkst. Voor cultuur en besef van erfgoed moet je in de provinciale hoofdstad zijn. Het winkelcentrum is zielloos en alle inwoners zijn import, want het getemde land waar ik fietste, was ooit een allesverslindende woeste waterwolf.
Het opgewekte gevoel hield aan en ik sloeg rechtsaf de dijk op en passeerde het Fort.
Een rit die ik al zo vaak gemaakt heb, in alle seizoenen van ook voorgaande jaren. Waarom nu? Wat maakte dat mijn hersens concludeerden dat dit mijn woonplaats zou blijven? Ongetwijfeld zal het vooruitzicht dat ik het laatste stuk vol tegen de wind in moest niet aan die gedachte hebben bijgedragen. Waren het de laatste herfstkleuren, of de dreiging van een heftige stortbui?
Of was het omdat ik op weg was naar huis, waar ik me omringd weet door liefde, mijn fijne thuis?

Zomaar een zaterdagmiddag
Beeld als een boekomslag
Nog te schrijven verhaal
waarin je verdwijnen mag.

Foto door Maria Tyutina op Pexels.com

Liever luisteren?

Herfst 2020

Een herfstig park op een na-ochtend
roodbruine en gouden bladeren overal
dauwglinsterend gras schittert je tegemoet
een beige-suède koe graast bovenop de wal.
Onvoorbereid op deze beelden
maakte me idioot blij
zo reed ik de zon tegemoet
vrolijk, onbevangen en vrij.

Liever luisteren?

Foto door Magda Ehlers op Pexels.com

Metafoor

Ineens was daar in de inktzwarte nacht de donder en de lichtflits, gevolgd door de regen die loodrecht op de aarde viel. Als een slechte en volledig uitgekauwde metafoor voor de woede die ik voelde en het ellendige verdriet waarmee ik werd overvallen.
Afspraken worden geschonden en zorgen om jouw toekomst weggewuifd als een palmboom in een woestijnstorm. Terwijl snijdend zand het zicht beperkt en littekens achterlaat, is het de vroegrijpe gevallen vrucht die je doet beseffen dat alle inspanningen van liefde oplossen in die regen en nutteloos wegstromen in de bodemloze put die het plotseling opdoemende zinkgat blijkt te zijn.
Je kunt het zo mooi maken als je wilt, een leugen blijft een leugen en gestolen goed gedijt niet.
Wat weg is, is weg en de kans dat het terugkomt is een sprankje hoop aan de horizon, het lange pad dat voor ons ligt en de vele nog te nemen stappen.
De wetenschap dat je verkeerd bezig bent, zelfs nietsontziend blijft doorgaan, is hemeltergend.
En ook al was het maar een onweersslag en is de regen allang weer gestopt met huilen; mijn vertrouwen is stuk en het gevoel wat door mijn lijf racet, maakt het onmogelijk jou recht in de ogen te kijken.
Maar als wegkijken het makkelijkst is om de waarheid niet onder ogen te hoeven zien, mag ik dan ook een metafoor om weer verder te kunnen?

Liever luisteren?

Mijlpaal

Dit is het.
Niet stilstaan bij het nu
of aanvaardend dat er
een eindstation is.
Door wil ik. Verder
woord na woord ontrafelend en groeiend
in de nieuwe fase die is gestart,
verbindingen leggend
tussen heden, verleden, zijn en wat komt.
Opgetogen en tegelijk gejaagd
over wat voor mij ligt en wat zich vormen gaat.
Ieder moment van het proces opzuigend,
van ontstaan tot volbrenging.
Als een mijlpaal zal het zijn
stevig gedragen op grond van geschiedenis
het resultaat voor altijd te zien.

Liever luisteren?

Te laat

Je hoorde er nooit echt helemaal bij
Je kwam te laat
Vergelijkbaar met een feest
dat al in volle gang is
een niet te overbruggen periode
Soms is er harmonie
dat gelukzalige gevoel van eenheid
De beelden zijn tweedehands
en de verbinding slechts
met één gelukt
Alle goede bedoelingen ten spijt
Je kwam in de plaats van
Dat kleeft aan je
ook in toekomstige tijd

Liever luisteren?

Connectie

Haar stem klonk ouder
al was dat slechts kort
We hadden elkaar gezien
eerder al geschreven
nu een telefoongesprek.

Dat wat ons bindt
bleef buiten beschouwing
Ze was gevallen, vandaar.

Een vloeiende conversatie
Draadloze connectie
tussen twee verschillende
werelden
die in de verte
gelijkenis tonen
met elkaar.

Liever luisteren?

Foto door panumas nikhomkhai op Pexels.com

Dat je me leest

Maar ik wil helemaal niet staan
in een zaal vol mensen
die luisteren naar mijn uit het hoofd
voorgedragen gedichten.
Ik wil dat je me leest en voelt wat ik bedoel
of je eigen interpretatie eraan geeft door
leestekens te plaatsen die ik bewust wegliet.
Ik wil dat je erover nadenkt al is het maar
voor een moment en spreken we er later
wel eens over of we het eens zijn.

20-07-25 Dat je me leest

Liever luisteren?

Onrustig

Wij zijn de onrustigen
denken teveel, dat is onze pech
Wij zien kansen, mogelijk- en moeilijkheden,
alternatieven, oplossingen en beren op de weg.

Wij zijn de onrustigen
we willen ruimte, jachtig, druk en rust
hoogdravend en vol drama
in slaap worden gesust.

Wij zijn de onrustigen
denken dat het elders beter is
Groener, mooier, groter, kleiner
het ene leidt tot het andere gemis.

Wij zijn de onrustigen
we willen dit en we willen dat
Wanneer is het ooit eens goed
wanneer hebben we alles gehad?

Soms zijn we rustig
geheel naar eigen aard
Dan weten we, dat wat we hebben
is ons veel waard.

Liever luisteren?