Beroofd

Foto door Daniel Abbatt op Pexels.com


Opdat we nooit vergeten

Beroofd

Steeds verbaasd over volgzaamheid en naïviteit
omstandigheden bagatelliseren waarin ze verkeren
afgenomen vrijheden, als kostbare bezittingen bewaakt
door zwaar bewapende soldaten verstopt achter prikkeldraad.

Lijsten, uitzonderingen en Sperren die valse hoop geven
waarin je gelooft om te overleven.
Meewerken wekt de minste weerstand,
beroofd van idealen. Beroofd van je verstand.

Toen moesten ze, verder weg dan ze ooit konden
bedenken, dat veewagens symbool stonden
voor hoe ze werden behandeld en gezien
hadden slechts enkelen een vermoeden misschien.

Steeds verbaasd over volgzaamheid en naïviteit
van afgenomen vrijheden en waardigheid
Meewerken wekt de minste weerstand
beroofd van idealen, beroofd van je verstand.

Liever luisteren?

Twinkeling

Foto door Mathias Celis op Pexels.com


de diepbruine kleur met die schittering

Een combinatie van factoren, zoals dat meestal gaat
maakten haar wat stil en vlak
en nu; ze sprak en sprak en sprak,
die zalige ontspanning, wanneer je iets laat.

Daarvoor in de plaats, kwam wat ik had gemist
het laissez faire en de twinkeling
de diepbruine kleur met die schittering
het past haar zo goed; duidelijk en onbetwist

Pas toen ik het haar zei
ergens midden in de nacht
(kies je moment, hier was over nagedacht)
draaide ze zich om; voor altijd samen
Ik met jou en jij met mij.

Liever luisteren?

Drie kleine kinderen

Foto: Maaike Pannekoek-Hänschen

Ze gaan met vrolijkheid strooien, blazen je zorgen weg.

Nog even staan ze stil bij het heden
daarna rijden zij de toekomst in.
Zij, eigenwijs en vastberaden,
gaan het heel anders aanpakken.
Zij weten hoe mooi de wereld is,
welke avonturen je kunt beleven.

Ze gaan met vrolijkheid strooien
de wereld met slingers bekleden.
Ze blazen je zorgen weg en laten je weten
dat er genoeg is voor iedereen,
als ook jij de tijd neemt
voor wat jou is gegeven.

Liever luisteren?

Containerbegrip


Het sprookje werd bewaarheid en dat op zich is een wonder.

Een klein levend wezen in jouw leven terwijl je nog nauwelijks je eigen leven hebt kunnen leven. Verantwoordelijkheid die eerder al eens werd genegeerd, met een uitkomst onmogelijk te dragen omdat je geen weet hebt waar of hoe te beginnen. Deels adolescent en grotendeels je bevindend in de puberale kosmos waarin alles mogelijk is totdat het onmogelijke zich voordoet.

Hebben ze stiekem de stille hoop gehad dat ze niet zou vallen? Dat iemand haar daar zou vinden, hun doodgewaande baby, in de metalen trommel als wieg waarin ze veilig opgeborgen lag, beschermd tegen de kou, gewikkeld in een gele plastic tas, hopend dat ze weer tot leven zou worden gewekt, omdat je altijd tegen beter weten in hoop blijft houden en wil geloven in het sprookje dat uiteindelijk alles goedkomt.

Het sprookje werd bewaarheid en dat op zich is een wonder; de vertelling die je niet verzint omdat de gedachte erachter te gruwelijk is om op te schrijven. Je van je kind ontdoen door het weg te gooien in een afvalcontainer; dit is de daad en het verhaal dat zij voor de rest van hun leven meedragen, hen zal tergen met de vraag waarom ze hiervoor hadden gekozen.
Zij, het kleine ding in de gele tas, heeft nog een heel leven voor zich.

Zij werd gevonden nadat ze was gestort en huilde om haar redder te waarschuwen dat de val haar niet had gebroken; integendeel, dat dit pas het begin was van een duizelingwekkende start.
Het valt nog te bezien hoe deze onverwachte wending en escapade uit dat wat tot mislukking gedoemd was, zich zal ontwikkelen. Blijft ze voor altijd gedumpt of wordt zij het containerbegrip van ongekende mogelijkheden als je op het juiste moment zwijgt of van je laat horen.

Liever luisteren?

Wortelen

Totdat je hebt gevonden wat je zoekt
zal de wortel aan de oppervlakte blijven
om je makkelijk te kunnen verplaatsen.
Je deed het leuk met wat schaduwkanten
omdat je weet dat jouw plek elders is.
Je laat je meeslepen en neerzetten
om ergens te kunnen aarden.

Zodra je vaste grond onder je voeten voelt
weet je dat je jouw plek hebt gevonden.
Je gaat wortelen, enthousiast vertakken,
breder en dieper.
Dan voel je het eindelijk stromen,
kom je krachtig en trots tot volle bloei.

Liever luisteren?

Foto door Daniel Watson op Pexels.com

Verwachtingen

Zoals je kan worden meegesleept
in emoties en verwachtingen die
je aan jezelf oplegt
een molensteen om je nek
kunnen worden zodat het voelt
alsof je verzuipt onder torenhoge
verwachtingen op een berg
die je nog nauwelijks hebt beklommen
en waar ook alweer een doelstelling
ligt om de top te bereiken
terwijl je alleen een
wandeling wilde maken om
de spanning die je in je schouders
voelt te laten wegstromen
met de wind die meewaait
alle kanten op zodat je het volgende
moment alweer in lachen kan uitbarsten
omdat je wordt getroost met de juiste
woorden die alleen kunnen worden gezegd
door degene die begrijpt waarom je daar
zo mee zit omdat ze luistert en aanhoort
en weet dat verandering moeilijk is
opnieuw en steeds die schouder biedt
die jou de steun geeft te
bereiken wat je wilt.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Geen moraal

Het platte land
stond vol flats
om het hoogteverschil te duiden.
Wolken worden niet gekrabd
donderde de bliksem
en liet de opgezwollen verwachting
verschrompelen tot een
lullig klein stompje
dat eenmaal in de goot beland
er alles aan deed niet af te druipen
in dit verder vlakke land.

Liever luisteren?

Foto door Pixabay op Pexels.com

Groter dan de som der delen

Voor het laatst in maart
stond dit koor in zijn geheel op de risers,
waar je stappen zet,
over de schouder van een ander meekijkt.
De plek, waar je de energie van degene
voor, naast en achter je voelt;
waar je wordt overspoeld
door golven van geluid, krachtig en ver reikend.

Risers als plek van samenkomst.
Verbonden door ragfijne draden,
gesponnen door degene die voor het koor staat,
en ons naar grote hoogten dirigeert.
Risers als plaats waar je opgaat in het geheel.

Dat geheel is gebleven,
zoveel maanden na die laatste keer op de risers.
Omdat we dat willen.
Omdat er alles aan wordt gedaan
het geheel te behouden.

Deze kerst is SU uitzonderlijk stil.
Nu kunnen we reflecteren
op het geheel van gebeurtenissen,
beseffen wat we wél hebben,
hoeveel samenzijn betekent.

Laten we elkaar blijven steunen
tot het moment daar is
om gezamenlijk de risers te betreden,
weer boven onszelf uit te stijgen,
de kracht van Singing Unlimited te ervaren.

SU is US

Liever luisteren?