Verplichte anticonceptie

Foto door freestocks.org op Pexels.com


Waarom wordt de verantwoordelijkheid van de man nergens besproken?

Woest ben ik als ik dit artikel lees in de Volkskrant van 2 oktober 2021: “Rechter legt vrouwen die niet voor hun kinderen kunnen zorgen verplichte anticonceptie op.”
Rechters hebben, volgens de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg, het recht om vrouwen met ernstige psychiatrische problemen verplichte anticonceptie op te leggen. Let op, het gaat hier om nieuwe wetgeving, van kracht sinds begin vorig jaar. Sinds de wet van kracht is, is aan minstens zes kwetsbare vrouwen een zorgmachtiging voor verplichte anticonceptie gegeven.
Oud kinderrechter Cees de Groot noemt het in de Volkskrant ‘een sensationele doorbraak’ en volgens de NOS een ‘buitengewoon heugelijke ontwikkeling’.

Hè? Wat gebeurt hier nou? Een vrouw verplichten tot anticonceptie om zwangerschap te voorkomen omdat ze ernstige psychiatrische problemen heeft en een mannelijke kinderrechter die hierover halleluja jubelt?
Maar hoe zit dat dan ook alweer met zwangerschappen? Is een vrouw in staat om alleen met eitjes zwanger te raken? Want dat is wat deze wetgeving suggereert. Omdat de vrouw zwanger is en zíj niet in staat is om voor het kind te zorgen, word ze verplicht tot anticonceptie middels de prikpil.
Waar dient sperma dan voor? Verdomd, dat heb je nodig om het eitje te bevruchten. En wie zijn de leveranciers van dit zaad? Mannen. Welke verplichte anticonceptie krijgen zíj dan opgelegd als ze een vrouw met ernstige psychiatrische problemen bezwangeren?

In het Volkskrantartikel staat ook dat ‘…..zogenaamde ‘onmachtige’ vrouwen kinderen op de wereld zetten die zij zelf niet kunnen verzorgen en vaak al meteen na de geboorte moeten afstaan. Dat is niet in het belang van het kind en niet in het belang van de moeder vindt ook Paul Vlaardingerbroek, emeritus hoogleraar familie- en jeugdrecht aan de universiteit van Tilburg…’
Sinds wanneer ligt de verzorging weer volledig bij de vrouw? We waren toch zo hard bezig om de zorg en de verantwoordelijkheid voor kinderen gelijk te trekken tussen de partners?

Waarom wordt de verantwoordelijkheid van de man nergens besproken? Het wordt verdomme niet eens aangestipt! In de laatste alinea van het NOS-artikel staat alleen: ‘het steriliseren van mannen ligt nog gevoeliger, zegt De Groot. “Omdat dat als onomkeerbaar geldt. Bij de prikpil is het een kwestie van drie maanden, de behandeling kan eventueel herhaald worden”, zegt De Groot.”
Dus dáarom verplicht je de vrouw tot anticonceptie, daarom raken we die integriteitskwestie over de beschikking van je eigen lichaam bij mannen niet aan, omdat het bij mannen nóg gevoeliger ligt.
Dat is toch absurd?

Begrijp me goed; het krijgen van kinderen is een grote en levenslange verantwoordelijkheid. Het is een beslissing waarover van te voren goed moet worden nagedacht. Het is mijn mening dat kinderen die opgroeien in een stabiele gezinssituatie, een grotere kans hebben om goed terecht te komen in deze soms ontzettend moeilijke maatschappij.
Mijn woede schuilt in de aard van de berichtgeving waarbij mannen van iedere verantwoordelijkheid worden vrijgepleit.

Alsof we in Nederland in een oogwenk terug in de middeleeuwen zijn, waar door mannen wordt bepaald wat goed en slecht is voor vrouwen. Zo voelt deze wetgeving én berichtgeving. Dat het mannen zijn die deze beslissing toejuichen, dat er voor vrouwen wordt beslist, vind ik ronduit walgelijk. Als vrouwen niet goed uitkijken, dan zijn alle rechten waarvoor zo hard is gestreden, met één pennenstreek doorgehaald. Wees gewaarschuwd.

Liever luisteren?

Onderstroom

Foto door Pixabay op Pexels.com


Het was een fantastische periode
waarin iedereen wel een beetje gay leek.

Afgelopen week berichtte de NOS op hun site dat Hongarije ‘promotie’ verbiedt van homoseksualiteit onder jongeren.
Boeken, films en andere media met seksuele inhoud die niet heteroseksueel is, worden verboden. Ook reclameuitingen waarin homo- of transseksualiteit wordt genormaliseerd, mogen niet meer worden vertoond. In Rusland geldt een dergelijk verbod al sinds 2013. In Polen zijn er sinds eind 2019 bijna tachtig ‘LHBT-vrije’ zones.
Zien jullie net als ik, hoe wetgeving sluipenderwijs wordt ingevoerd?
Uitsluiten, verbieden, strafbaar stellen. Doet jou dat ook ergens aan denken?

Onlangs keek ik de laatste aflevering van de Roze revolutie. Daarin werd teruggekeken op de jaren ’90 met als hoogtepunten de Gay-games, de vrijheid die werd ervaren en, uiteraard, de invoering van het homohuwelijk op 1 april 2001. Dat werd afgezet tegen de huidige situatie. Volgens de sprekers in het programma is er sprake van verpreutsing en heerst er, in tegenstelling tot de jaren ’90, een sfeer van angst en onvrijheid. Genoemde periode heb ik uitbundig in Amsterdam, destijds Gay-capital of the world, meegemaakt. Het was een fantastische periode waarin iedereen wel een beetje gay leek, zo vrolijk was het.

De afstand van Amsterdam naar Boedapest is ruim 1.100 kilometer. De afstand van Amsterdam naar Warschau is bijna 1.100 kilometer. De afstand van Amsterdam naar Moskou bedraagt bijna 4.900 kilometer. Binnen één tot maximaal vijf dagen rijden ben je in een van bovengenoemde landen.
Wetgeving en uitsluiting daar, verpreutsing en vijandigheid hier.

Er hangt iets in de lucht.
Met een gevaarlijke onderstroom en weinig tegenwind.

Liever luisteren?