Portret voor Johanna

Tekening: Gill Lambert


Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Op 4 oktober zou mijn lieve moeder 92 jaar zijn geworden. Nog altijd draag ik haar met mij mee.

Misschien neem je nu wel meer ruimte in dan in mijn jeugd. Alsof ik je nu veel beter begrijp. Jij, lieve Johanna, verdient een portret. Een portret zoals ik je zie op de tekening die is gemaakt van de foto toen je tachtig jaar werd. Waar je haar zo mooi zit, je ogen groot zijn en stralen. Díe ogen, met die grijsblauwe kleur. De vrolijkheid en onbevangenheid die daarin zijn vastgelegd had ik je iedere dag van je leven gegund.
Als huisvrouw, echtgenote en moeder van twee kinderen, had je een zorgtaak. De meest onzichtbare en ondankbare rol.
Nu pas zie ik jou echt. De welbekende spiegel is ook mij voorgehouden met opgroeiende kinderen. Je poetste, kookte en waste. Je streek de was tijdens ‘Goede tijden, slechte tijden’. Je was altijd bezig met je gezin. Je gedachten maakten overuren terwijl de volgende traptrede door jou met de stofzuiger onder handen werd genomen.
Je was streng en je was strikt. Regels zijn regels. Thuiskomen als de straatverlichting aan gaat. Niet op de pas gedweilde vloer lopen, ook niet met je pantoffels aan.
Soms was ik bang van je.
Zorgeloos was je op vrijdagochtend. Die was voor jou. Dan zat je al vroeg bij de kapper. Daar las je de Story of de Privé en je wachtte totdat je bij jouw kapster terecht kon. Ik weet dat je over jouw kinderen vertelde. Alles wat wij deden was bijzonder. Jouw kinderen, jouw trots.
Of papa, jouw held. Jij was altijd al stapeldol op hem. Jullie woonden bij elkaar in de straat in Amsterdam. Je hebt op hem gewacht, jouw Ron, totdat de oorlog voorbij was en hij veilig uit Friesland kon terugkeren.
Voor mij heeft het altijd geleken dat jij de grond aanbad, waarop hij liep.

Het bordje pap op de eettafel. Bambix met warme melk en hagelslag. Venz. Puur. Jij zit in de keuken, op de kruk. We zeggen goedemorgen. Ging het mij om de pap of de hagelslag?
Jij bent al ruim een uur wakker. Je hebt vast al een handwas gedaan of de broodjes gesmeerd voor Richard en mij om mee te nemen naar school.
Terwijl ik eet, zit jij in je duster op de kruk bij het aanrecht. De deur van de huiskamer naar de keuken is dicht. De deur van de keuken naar de tuin is open. Je drinkt koffie en rookt een sigaret. The Three Castles, twintig stuks in een felgele verpakking met drie zilverkleurige torens. Scherpe Engelse tabak, zonder filter. Nog ruik ik die geur.
Na het ontbijt zet ik het bordje in de keuken, jij zet het daarna in de afwasmachine.
We geven elkaar een kus als ik de deur uitga.
‘Goed je best doen hoor. Wees voorzichtig.’
Dag lieve mama, jij verdient een portret.

Liever luisteren?

Polderdichter!

Op de kortste dag van het jaar publiceer ik mijn allerlaatste gedicht als Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019. Twee jaar lang heb ik dit ambt mogen uitoefenen. Met veel plezier en naar beste vermogen heb ik er invulling aan gegeven. Iedereen die haar of zijn steentje heeft bijgedragen (posters, kaarten, het gedicht op straat, foto’s, opnames, voordrachten, interviews en persberichten): bedankt! Er heeft zich een mooie collectie aan materiaal gevormd.

Haarlemmermeer verdient een Polderdichter. Deze gemeente is er een van uitersten: geschiedenis en vooruitgang komen hier bij elkaar. Genoeg om in een gedicht te vatten.

Met liefde,
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

IMG-20180131- Polderdichter

Polderdichter Haarlemmermeer

Daar stond ik,
Vol trots en ongeloof;
de eerste Polderdichter Haarlemmermeer
We gingen van start, wat een eer.
Zoveel meegemaakt, samengevat in zestien gedichten
waarmee ik Haarlemmermeer mocht verlichten.
Daar lag ik, op straat en stond ik, aan het strand
Typte ik op het groenfestival mijn vingers blauw,
schreven we theequotes samen met jou.
We vierden met elkaar
de eenwording begin dit jaar.
Meneer Hoes werd mevrouw Schuurmans
opnieuw was daar een mooie kans
om de polder te roemen –
diens schoonheid te benoemen.
Tot slot bleek het allemaal te draaien om Zij / Hij
en bleek er zomaar een periode voorbij.

Twee jaar lang
Mocht ik jullie Polderdichter zijn.
Wat was het mooi, wat was het fijn.

 
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

Nel en Nelleke

Als twee grondleggers van koor Singing Unlimited besluiten te stoppen omdat het fysiek te zwaar wordt, terwijl hun hart iets anders zegt, dan neem je daar op grootse wijze afscheid van.
Dank je wel Nel en Nelleke; voor alles.

Nel en Nelleke

Boegbeelden; kleurig en rijk versierd
om tegenop te kijken, zijn jullie.
Iconen; bijna heilig en
representatief voor dit koor, zijn jullie.
Wij die nog zoveel moeten leren,
voorbeelden zijn jullie
voor ons.

Meegebouwd aan Singing Unlimited
die steeds groter wordende groep.
Wekelijks de vertrouwde gezichten
doorzetten en doorgaan.
Altijd loyaal en voor het beste resultaat staan.
Zo mooi gekleed en gekapt
klaar voor iedere repetitie en coaching.
Zingen met de juiste intentie
tijdens de jaarlijks overzeese conventie.

Nel en Nelleke,
als een twee-eenheid
die ieder apart haar eigen leven leidt.
Als boegbeelden, iconen en voorbeelden zijn jullie
waarvan wij hebben genoten
en tegenop gekeken, representatief voor dit koor.
Naar jullie voorbeeld, gaan wij onvermoeibaar door.

Nel en Nelleke,
Al die tijd hebben jullie er gestaan,
het kost ons idioot veel moeite,
juist jullie te laten gaan.

19-12-15 Nel en Nelleke (2)

Vrijheid

Dit jaar ben ik opgenomen in het officiële Dodenherdenkingsprogramma van de Gemeente Haarlemmermeer. Daar mag ik als Polderdichter mijn gedicht ‘Vrijheid’ voordragen in de Burgerzaal van het Gemeentehuis. Geschreven in 2015, tijdens de laatste keer dat ik samen met mijn dierbare vader de herdenking in Aalsmeer bijwoonde, is deze voordracht in meerdere opzichten een eerbetoon.

 

Vrijheid

Met mijn hand op zijn schouder,
kijkend naar de blauwe lucht,
dacht ik aan hen.
Oma,
en de opa,
die ik slechts uit verhalen ken.
Aan al die anderen.
‘Ik denk altijd aan ze
daarvoor hoeft het geen vier mei te zijn.’
Zegt mijn vader.

Straks zal ik dansen en zingen,
in regen, zon en storm.
Om te vieren,
dat ik kan zijn, wie ik ben.
Met mijn voorkeur,
en mijn achtergrond.
‘Ik ben me altijd bewust van mijn vrijheid,
daarvoor hoeft het geen vijf mei te zijn.’
Zeg ik mijn vader.

 

2015-09 Haarlem met papa

 

Lofzang

Met nog acht weken tot Regional Convention in Cardiff – UK (9 – 12 mei), schreef ik speciaal voor Barbershopkoor Singing Unlimited onderstaand gedicht.

 

Wij verlieten de veilige haven
van het Nieuwe Kasteel.
In alle wijsheid stromen wij
verder op de River Tyne.
Wij verbranden geen schepen achter ons,
ervan overtuigd dat wij ooit terugkeren.

We koersen op Cardiff
in het land van de Welsh.
Hier zal een Quartet of Nations
strijden: in harmonie.
Van overzee komen wij,
tot de tanden bewapend
met heldere klanken.

Trots op het reeds bereikte
trekken wij in strakke pas
fier voorwaarts met een lofzang
op ons krachtig samenzijn.

Wij staan, alle vijftig op rij,
tussen duizend anderen.
Victorie is daar, wanneer we
tot diep in het hart geraakt zijn,
en grenzeloos verenigd.

♥♥

2018-05 SU SAI-medailles