Verplichte anticonceptie

Foto door freestocks.org op Pexels.com


Waarom wordt de verantwoordelijkheid van de man nergens besproken?

Woest ben ik als ik dit artikel lees in de Volkskrant van 2 oktober 2021: “Rechter legt vrouwen die niet voor hun kinderen kunnen zorgen verplichte anticonceptie op.”
Rechters hebben, volgens de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg, het recht om vrouwen met ernstige psychiatrische problemen verplichte anticonceptie op te leggen. Let op, het gaat hier om nieuwe wetgeving, van kracht sinds begin vorig jaar. Sinds de wet van kracht is, is aan minstens zes kwetsbare vrouwen een zorgmachtiging voor verplichte anticonceptie gegeven.
Oud kinderrechter Cees de Groot noemt het in de Volkskrant ‘een sensationele doorbraak’ en volgens de NOS een ‘buitengewoon heugelijke ontwikkeling’.

Hè? Wat gebeurt hier nou? Een vrouw verplichten tot anticonceptie om zwangerschap te voorkomen omdat ze ernstige psychiatrische problemen heeft en een mannelijke kinderrechter die hierover halleluja jubelt?
Maar hoe zit dat dan ook alweer met zwangerschappen? Is een vrouw in staat om alleen met eitjes zwanger te raken? Want dat is wat deze wetgeving suggereert. Omdat de vrouw zwanger is en zíj niet in staat is om voor het kind te zorgen, word ze verplicht tot anticonceptie middels de prikpil.
Waar dient sperma dan voor? Verdomd, dat heb je nodig om het eitje te bevruchten. En wie zijn de leveranciers van dit zaad? Mannen. Welke verplichte anticonceptie krijgen zíj dan opgelegd als ze een vrouw met ernstige psychiatrische problemen bezwangeren?

In het Volkskrantartikel staat ook dat ‘…..zogenaamde ‘onmachtige’ vrouwen kinderen op de wereld zetten die zij zelf niet kunnen verzorgen en vaak al meteen na de geboorte moeten afstaan. Dat is niet in het belang van het kind en niet in het belang van de moeder vindt ook Paul Vlaardingerbroek, emeritus hoogleraar familie- en jeugdrecht aan de universiteit van Tilburg…’
Sinds wanneer ligt de verzorging weer volledig bij de vrouw? We waren toch zo hard bezig om de zorg en de verantwoordelijkheid voor kinderen gelijk te trekken tussen de partners?

Waarom wordt de verantwoordelijkheid van de man nergens besproken? Het wordt verdomme niet eens aangestipt! In de laatste alinea van het NOS-artikel staat alleen: ‘het steriliseren van mannen ligt nog gevoeliger, zegt De Groot. “Omdat dat als onomkeerbaar geldt. Bij de prikpil is het een kwestie van drie maanden, de behandeling kan eventueel herhaald worden”, zegt De Groot.”
Dus dáarom verplicht je de vrouw tot anticonceptie, daarom raken we die integriteitskwestie over de beschikking van je eigen lichaam bij mannen niet aan, omdat het bij mannen nóg gevoeliger ligt.
Dat is toch absurd?

Begrijp me goed; het krijgen van kinderen is een grote en levenslange verantwoordelijkheid. Het is een beslissing waarover van te voren goed moet worden nagedacht. Het is mijn mening dat kinderen die opgroeien in een stabiele gezinssituatie, een grotere kans hebben om goed terecht te komen in deze soms ontzettend moeilijke maatschappij.
Mijn woede schuilt in de aard van de berichtgeving waarbij mannen van iedere verantwoordelijkheid worden vrijgepleit.

Alsof we in Nederland in een oogwenk terug in de middeleeuwen zijn, waar door mannen wordt bepaald wat goed en slecht is voor vrouwen. Zo voelt deze wetgeving én berichtgeving. Dat het mannen zijn die deze beslissing toejuichen, dat er voor vrouwen wordt beslist, vind ik ronduit walgelijk. Als vrouwen niet goed uitkijken, dan zijn alle rechten waarvoor zo hard is gestreden, met één pennenstreek doorgehaald. Wees gewaarschuwd.

Liever luisteren?

Kort zomersprookje

Foto door Pierre Blachu00e9 op Pexels.com


De herinneringen van haar verblijf nam ze mee als souvenirs.

Van heel ver was ze gekomen. Vanuit het dichtbegroeide donkere woud waar ze zich beschut én beperkt voelde. Het was geen gemakkelijke beslissing geweest. Je weet immers wat je hebt en als je voor de keuze staat, zijn er altijd meer dan genoeg redenen om ergens van af te zien.
Voorzichtig zette ze haar eerste stappen op het pad aan de rand van het bos. Ze was op haar hoede, bij gevaar kon ze snel wegduiken. Aan de andere kant, daar zag ze de ongekende mogelijkheden. De dag dat ze alleen nog vooruit keek, kon ze zich goed herinneren.
De vermeende lichtheid van haar nieuwe situatie maakte haar dartel en met haar steeds grotere stappen nam ze ook meer risico. Ze was vrolijk en geliefd. Daar waar ze kwam vond iedereen haar leuk. Als ze ergens langere tijd bleef, liet ze een onuitwisbare indruk achter. Toch bleef iets haar voortdrijven. Het was leuk en fijn voor zolang het duurde. De herinneringen van haar verblijf nam ze mee als souvenirs.
Zorgeloos trok ze van plek naar plek totdat ze erachter kwam dat haar vrolijkheid slechts ijle lucht was. Het ontbrak aan een vaste substantie, om te omarmen of je veilig bij te voelen.
De bergen die ze over moest werden steeds hoger en ze sleepte zich voort. In de bittere winterkou passeerde ze dorpen vol warme peperkoekhuisjes. ‘Ik wil ook in een peperkoekhuisje en dan blijf ik in bed tot ik zin om eruit te komen’. Tranen welden op. Ze voelde zich eenzaam en onbeschermd. Gelaten trok ze verder en slechts langzaam kwam ze vooruit. Wat hadden haar die vrolijke en luchtige dagen uiteindelijk gebracht?
Boven aangekomen, uitgeput van de zware rugzak die ze meedroeg, stond ze stil en keek naar de schoonheid van wat verder weg lag. Wat een verschil met dat donkere woud waaruit ze tevoorschijn was gekomen. Dat had ze ‘m toch maar mooi geflikt.
In de lente werd het weer aangenaam met gezapige groene weiden waar doorheen kristalhelder water stroomde.
In het dorpje waar ze stopte, waren geen mierzoete peperkoekhuisjes. Hier stonden prachtige vakwerkhuizen met een stoer en stevig houten raamwerk en witgeschilderde muren.
De reis had haar inzicht gegeven, van ervaringen voorzien. Ze was wijzer geworden. Ze bekeek het dorp met oprechte interesse en zag vanaf de oude brug de diepgang van de rivier en hoe alles doorstroomt. De uitbundige bloemenzee hangend aan balkons en lantaarnpalen in parken voorzag de verzameling huizen, die oogden als een onneembaar bolwerk, van romantiek. Romantiek van het soort dat je overkomt.
Eindelijk begreep ze waarnaar ze op zoek was geweest. De woorden waarmee ze werd aangesproken op het plein vertelden het haar; wees welkom, hier kan jij je echte stem laten horen en je ware aard laten zien.
Ze was thuisgekomen. Haar reis was ten einde.

Voor iedereen die (binnenkort) op reis gaat; fijne zomerdromen gewenst ♥

Liever luisteren?